بررسی‌های بی‌سرانجام

از حادثه انفجار بندر شهید رجایی گرفته تا حوادثی چون آتش‌سوزی در پالایشگاه یا مراکز تجاری. این رویکرد یا سیاست حتی در مواردی به گزارش «خلاف واقع» هم انجامیده؛ به عنوان مثال در جنگ 12 روزه زمانی که بندرعباس توسط رژیم صهیونیستی مورد تهاجم قرار گرفت و منجر به شهادت چهار سرباز وطن در بندرعباس شد؛ «احمد نفیسی» معاون، سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری هرمزگان همان شب در دو مصاحبه با صدا و سیما خلیج‌فارس بدون اعلام دلیل صدای انفجاری که تقریبا نصف شهر آن را شنیدند به اینکه صرفا پدافند هوایی فعال شده و وضعیت سفید است و هیچ گونه خسارت جانی نداشتیم و برآورد خسارت‌ها بعدا اعلام می‌شود؛ بسنده کرد. حتی اگر تلاش کنیم این گزارش ناقص را پای پروتکل‌های جنگی بگذاریم {که البته در سایر شهرها وضعیت اینگونه نبود و در صورت شهادت یا تهاجم دشمن بلافاصله مراجع رسمی مربوطه، اعلام می‌کردند}؛ حادثه در پایانه شرکت سینا در بندرشهید رجایی را نمی‌توان فراموش کرد. 6 اردی‌بهشت 1404؛ بیش از 2 ماه و نزدیک سه ماه از آن واقعه می‌گذرد. همه مسئولان استانی از استاندار تا رئیس کل دادگستری استان و نمایندگان مجلس در مصاحبه‌های پرتعداد بارها اعلام کرده‌اند بله حق مردم است دلیل حادثه را بدانند؛ علت وقوع انفجار شهید رجایی اعلام می‌شود؛ کمیته‌ای در دست بررسی است و نتیجه تحقیقات اعلام می‌شود اما کسی نمی‌داند چه وقت! بدون شک این عدم شفافیت یا قرار دادن عموم در یک فضای مبهم، علاوه بر اینکه اعتماد عمومی را کاهش می‌دهد، آسیب‌های جدی به جامعه وارد می‌کند. یکی از آسیب‌های عمده این پدیده، افزایش احساس ناامنی در بین شهروندان است. وقتی مردم می‌بینند که پس از یک حادثه جدی، مسئولان هیچ گونه توضیح یا گزارشی ارائه نمی‌دهند، احساس می‌کنند که در برابر خطرات و تهدیدات بی‌پناه هستند. این احساس ناامنی به بروز اضطراب و نگرانی در جامعه منجر می‌شود. همچنین عدم ارائه توضیحات شفاف به بروز شایعات و اخبار نادرست دامن می‌زند. وقتی اطلاعات دقیق و معتبر در دسترس نباشد، افراد به سمت منابع غیررسمی و غیرقابل اعتماد می‌روند. این شایعات می‌توانند به تشدید ترس و نگرانی در جامعه منجر و حتی باعث بروز تنش‌های اجتماعی و سیاسی شوند. در نگاه کلان‌تر این پدیده می‌تواند به بی‌اعتمادی به مسئولان سیاسی استانی و کشور منتهی شود. زمانی که مردم احساس می‌کنند که مسئولان در برابر حوادث شفاف نیستند، به تدریج انگیزه‌ای برای مشارکت در امور اجتماعی و سیاسی نخواهند داشت.