انتظار تحقق وعده‌های توخالی

«درگیرسالم» را کمتر کسی می‌شناسد و نام آشنایی برای هرمزگانی‌ها نیست! در نقشه، روستای کوچکی از توابع دهستان ایسین شهرستان بندرعباس است.800 خانواری که در اینجا روزگار می‌گذرانند، بیشتر کشاورز هستند و دامدار؛ اهالی سالهاست با مشکلاتی دسته و پنجه نرم می کنند که برای مسوولان آشناست اما رفع‌ ورجوع و حل‌وفصل معضلات، گویی رویایی است شیرین و دست‌نیافتنی برای مردمان !اینجا هم همچون بسیاری از مناطق جنوب، خبری از آب شیرین نیست و «چاه» روستا  مشکل‌گشای اهالی شده است برای آشامیدن و دیگر مصارف روزانه. سالهاست برای داشتن آب‌لوله‌کشی و بهداشتی به هر دری، سری زده‌اند اما «در بسته »، تنها پاسخی بود که با آن مواجه شده‌اند و حق داشتن آب شیرین بهای زیادی برایشان داشته است.

 «شرمندگی مدیران» برای روستاییان آب و نان نمی شود
آب روستای «درگیر سالم» از چاه تأمین می‌شود. اهالی روستا آب شیرین موردنیازشان را از روستاهای اطراف تهیه می کنند و آن‌هایی که وسیله حمل‌ونقل ندارند ناگزیر، با همین آب‌شور روزگار می‌گذرانند.
 «موسی توانا» دهیار درگیر سالم در خصوص تأمین آب شیرین روستا به کشیده شدن خط لوله‌ای که از کنار روستا طی سالیان گذشته اشاره‌کرده و می‌گوید:‌ «بعد از گذشت چندین سال فقط یک روز هفته،
 7 الی 8 ساعت آب شیرین به اهالی می‌رسد و اهالی باید در همین چند ساعت، آب آشامیدنی و مصرفی موردنیاز خود را برای یک هفته در منبع ذخیره کنند».
«توانا»در خصوص پیگیری‌های لازم برای سروسامان دادن به وضع آشفته آب روستایی می‌گوید: «هیچ نهادی به وعده‌هایش عمل نمی‌کند.»
دهیار «درگیر سالم» با اشاره مراجعات متعدد به اداره آب و فاضلاب می‌افزاید: «اداره آب و فاضلاب می‌گوید برای پشتیبانی از روستا اعتبار ندارد و باوجود گذشت چندین ماه، هنوز خبری از تأمین اعتبار نیست.»
او در ادامه می‌گوید: بعد از پیگیری‌های مکرر، وعده دادند که آب روستای شمارا بعد از چه‌چکر تأمین می‌کنیم اما متأسفانه این نیز وعده‌ای بیش نبود و نه ‌تنها خبری از آب شیرین شد که تأمین اعتبار موردنیاز نیز به فراموش سپرده شد. «توانا» می‌افزاید: «برای حل‌وفصل این معضل ساکت ننشستم و با محمد آشوری نماینده مردم هرمزگان در مجلس جلسه‌ای ترتیب دادم و در این جلسه قرار بر این شد که بعد از راه افتادنز، آب روستا شهری شود، متأسفانه آب شیرین کن راه افتاد و خبری از آب برای این روستا نشد.»
دهیار درگیر سالم می‌گوید: «این ظلم بزرگی در حق مردم است. روستای محله نو و ایسین که در نزدیکی روستای ماست، آب شیرین و شهری دارند اما از «درگیر سالم» تا تازیان آب‌شور است».
توانا بابیان این‌که «همین آب چاه، نیز با تعرفه شهری محاسبه می‌شود»، می‌گوید: «بارها رئیس آب و فاضلاب در مواجه با مشکلات موجود «اظهار شرمندگی» کرده است درحالی‌که شرمندگی و ابراز آن برای ما «آب» نمی‌شود و متأسفانه تا امروز به هر جا سرزده‌ام، با دربسته مواجه شده‌ام».
 

 داشتن سه روز آب شیرین، وعده جدید
سعید صادقی معاون بهره‌برداری و توسعه آب آبفا استان، درباره اوضاع روستای «درگیر سالم» می‌گوید: این روستا از قدیم منطقه پرآبی بوده و آب شیرین داشته است اما در دراز مدت به دلیل مصرف بی‌رویه کشاورزی و خشک‌سالی، کیفیت آب از دست‌رفته اما کمیتش مشکل ندارد.
برای حل این مشکل، آب‌شیرین‌کن کشار در غرب ایسین و چهچکر یک خط انتقال پمپاژ زده‌ایم. با این خط انتقال آب را به سمت ایسین توزیع می‌کنیم.
صادقی در ادامه می‌افزاید: اندازه خط انتقال و ظرفیت آب‌شیرین‌کن محدود است و تأمین 24 ساعته آب، هرروز هفته در همه روستاها میسر نیست.
به گفته معاون بهره برداری و توسعه آب آبفا استان، روستاهایی که نزدیک‌تر هستند وضعیت آبی بهتری دارند و روستاهایی که دور مانند درگیر سالم، بنوبند، قلات بالا با کمبود آب شیرین مواجه‌اند.
 این روستا بسته به فاصله‌شان از منبع آب شیرین 2 تا 3 روز در هفته آب شیرین دارند.
صادقی در ادامه می‌گوید: امسال یک سری پروژه‌های زیرساختی در حال اجرا است که اگر تأمین اعتبار شود تا پایان سال 1400 وضعیت بهتر می‌شود اما بازهم آب هرروز هفته شیرین نمی‌شود.
وی بابیان این‌که در حال حاضر زیرساخت لازم برای انتقال آب نداریم، افزود: تلاش می‌کنیم تا داشتن یک روز آب شیرین به 3 روز افزایش پیدا کند.
معاون بهره برداری و توسعه آب آبفا استان، در خصوص محاسبه تعرفه آب‌بهای روستا بر مبنای تعرفه شهری می‌گوید: این روستا جزو شهر بندرعباس محسوب شده و آب‌بهای روستا بر مبنای تعرفه شهری محاسبه‌شده است؛ دهیار و شورای این روستا قبول کرده‌اند که تعرفه شهری باشد.»
صادقی ادامه داد: «هزینه آب‌بها فقط مربوط به کیفیت آب نیست و کیفیت‌بخشی جداگانه از آب‌بهاست. به‌عنوان‌مثال تعمیرات و خدمات جزو مسائلی است که در بهای آب تعیین‌کننده است و طبق مصوبه هیات وزیران، هزینه حق انشعاب بر عهده کسانی است که آب را خریداری می کنند.»
 

 «شهرک»؛ بخت به خواب رفته!
قضیه «آب»، گرچه یکی از داستانی ست پر آب چشم، اما حکایت «درگیرسالم» به همین فقره ختم نمی شود!
یک دهه پیش، کلنگ ساخت و ساز شهرکی نو بنیاد، به همت اهالی و سردمداری بنیادمکسن بر زمین زده شد؛ ساخت و سازی که قرار بود چشم و چراغی باشد برای اهالی و به مدد آن، چرخ توسعه و آبادانی به گردش و رونق درآمده و شور و شوق برپاسازد اما با گذشت بیش از یک دهه، نه خبری از آب و آبادانی شد و نه شور و شادمانی روستائیانی که با وام بنیادمسکن، آجر روی آجر گذاشته اند و امروز بعد از گذشت 12 سال از عمر شهرک، آنچه بر جای مانده مسیر و لاین بندی های خاک گرفته و
خانه های رها شده از سوی صاحبان آن و متروکه ماندن بر دستان روستاست. در این میان برخی از مالکان با به جان خریدن مشکلات، در تلاش هستند تا به هر طریق ممکن و خرید و انتقال آب با تانکر و قبول هزینه زیاد آن، «زندگی» کنند.
یکی از ساکنین شهرک که برای گرفتن انشعاب آب شیرین به آب و فاضلاب شهری مراجعه کرده و با دستانی خالی بازگشته بود می گوید:
برای گرفتن انشعاب از شاه لوله که در وسط شهرک است به آب و فاضلاب مراجعه کردم اما اعلام کردند که آب شیرین به محل زندگی اش نمی آید.
او در توضیح پیگیری های خود یادآورد شد که اهالی باید برای استفاده از همین آب شور نیز شخصا هزینه کنند و شاه لوله را به نزدیکی خانه هایشان بیاورند و با پرداخت هزینه انشعاب و تعرفه آب شهری، از آب شور وارد شده به لوله ها استفاده کنند.«درگیرسالم» در چند دهه مشکلات متعددی گرفتار آمده است؛ مشکلاتی که می توان با درایت و همت مسوولان و همکاری و همیاری روستائیان بر آنها قائل آمده و چیره شد.
امروز چشم امید ساکنان درگیر سالم به مسئولانی است که دل در گرو عمران و آبادانی منطقه دارند و درعین‌حال بروز و ظهور مشکلات و معضلات مختلف هنوز نتوانسته شور و اشتیاق «درگیر سالم» را برای عمران و آبادانی به یاس مبدل کند.