کلید پایان دادن به خشونت خانگی؛

نزدیک به 90 درصد کسانی که از خشونت در برابر همسر یا دیگر اعضای خانواده استفاده می‌کنند، در دوران کودکی شاهد خشونت در خانواده بودند و بسیاری از آن‌ها خودشان قربانی آن بودند. دکتر استیون استوسنی روانشناس، مستقر در ژرمن‌تاون، استدلال می‌کند که کتک زدن یا استفاده از هرگونه خشونت نیز تاثیرات وحشتناکی برای خود خشونت‌ورزان در پی دارد. استوسنی می‌گوید: "مغز ما انسان‌ها، اگر در حالت عشق و صمیمت نسبت به خود و شریک عاطفی قرار داشته باشد، نمی‌تواند زمینه‌ی خشونت را فراهم کند، چرا که برای آن طراحی نشده است. مگر اینکه تجربیات کودکی یا مشکلات بیولوژیک سیم‌کشی‌هایی را در مغز تغییر دهند". استوسنی توضیح می‌دهد، وابستگی به این معنی است که شما یک غریزه ناخودآگاه و خودکار برای محافظت از کسی دارید که به او وابسته هستید. پس وقتی به کسی که دوستش دارید آسیب می رسانید، این پرخاشگری ، نفرت و عصبانیت چه می‌شود؟ کجا می‌رود؟ سوء استفاده از عزیزان خود ویرانگرترین کاری است که یک فرد می‌تواند در مقابل خود و دیگری انجام دهد. استوسنی می‌گوید، بخشی از وجود سوءاستفاده کننده، نمی‌خواهد به دیگری آسیب برساند.

خشونت خانگی می‌تواند جسمی یا روانی باشد و هر فردی را در هر سن، جنسیت ، نژاد یا گرایش جنسی تحت تاثیر قرار دهد . ممکن است شامل رفتارهایی باشد که برای ترساندن، آسیب رساندن جسمی یا کنترل شریک زندگی انجام می‌شود و در حالی که شاکله‌ی آن در هر رابطه متفاوت است معمولاً شامل یک پویایی قدرت نابرابر است که در آن یکی از شرکا سعی می‌کند به طرق مختلف دیگری را کنترل کند. توهین، تهدید، آزار عاطفی و اجبار جنسی، همگی خشونت خانگی هستند.

برخی از مرتکبین ممکن است از کودکان، حیوانات خانگی یا سایر اعضای خانواده به عنوان اهرم عاطفی استفاده کنند تا قربانی خود را به انجام آنچه می‌خواهند وادار کنند. قربانیان خشونت خانگی کاهش ارزش خود، اضطراب ، افسردگی و احساس کلی درماندگی را تجربه می‌کنند که غلبه بر آن به زمان و اغلب کمک حرفه‌ای نیاز دارد.

دلایل زیادی وجود دارد که چرا قربانیان به طور کلی آزار جنسی را گزارش نمی کنند و خشونت خانگی فقط پیچیدگی بیشتری دارد. به عنوان مثال، تحقیقات در مورد خشونت نسبت به همسر نشان می‌دهد که بسیاری از بازماندگان به دلیل ترس از آسیب، ترس از بیهوده بودن تلاش‌های خود و ترس از اینکه چگونه این مقاومت بر ازدواج تأثیر می‌گذارد، آسیب را گزارش نمی‌کنند.

فناوری به سوء استفاده‌کنندگان خانگی این امکان را می‌دهد تا قربانیان خود را ردیابی و تعقیب کنند، بی‌وقفه با آن‌ها ارتباط برقرار کنند و از طریق دستگاه‌های دیجیتالی موجود در خانه مانند سیستم‌های هشدار کنترل از راه دور، ترموستات‌ها و سیستم روشنایی قربانیان خود را کنترل کنند. این تاکتیک ها باعث ایجاد حس کنترل کامل، القای ترس، انزوا و تحقیر در قربانیان می‌شود.

شناسایی افراد متجاوز آسان نیست. در جمع، آن‌ها می‌توانند باهوش، قابل اعتماد و جذاب به نظر برسند، با شخصیتی که افراد را به خود جذب می کند، اما در خلوت، کابوس زندگی هستند. بسیاری از سوءاستفاده‌کنندگان خشونت را از خانواده خود می‌آموزند و الگوهای سمی و آسیب‌زا را با شریک زندگی یا فرزندان خود تکرار می‌کنند. همچنین به احتمال بیشتری مشکلات قانونی و سوءمصرف مواد را در سابقه خود دارا هستند.سوء‌استفاده کنندگان مرد اغلب به نقش های جنسیتی سنتی اعتقاد دارند، به ویژه اینکه اولویت اصلی یک زن باید مراقبت از شریک زندگی و فرزندانشان باشد.

آن‌ها اصرار دارند بر تمام جوانب زندگی کنترل داشته باشند و به شکل واضحی مستعد حسادت هستند، بدون هیچ دلیلی شریک زندگی خود را به خیانت متهم می کنند یا نیاز دارند همیشه بدانند که شریک زندگی آن‌ها کجاست. آزارگران اغلب قربانیان خود را از خانواده، دوستان، محل کار و سایر منابع حمایتی بیرونی جدا می‌کنند. آنها ممکن است خلق و خوی انفجاری داشته باشند و در طول روز توهین‌آمیز یا خشونت‌آمیز عمل کنند و سپس پشیمان می‌شوند و سعی می‌کنند با جذابیت و محبت و قول تغییر، شریک زندگی خود را متقاعد به آشتی و ادامه‌ی ارتباط کنند، اما رفتار توهین آمیز به ندرت متوقف می‌شود.

ممکن است زمان ببرد تا قربانیان خشونت خانگی وضعیت خود را تشخیص دهند. سوءاستفاده اغلب آثار فیزیکی از کبودی و شکستگی استخوان گرفته تا تنگی نفس و لرزش غیرارادی به جای می‌گذارد. اطرافیان ممکن است فکر کنند که قربانی بیشتر از یک فرد معمولی در معرض "حوادث" قرار می‌گیرد، اما این نشانه‌ها می‌تواند علامت هشدار دهنده ای باشد که فرد مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد. قربانیان بدرفتاری همچنین می‌توانند از اثرات عاطفی و روانی کوتاه مدت و بلندمدت رنج ببرند، از جمله احساس سردرگمی یا ناامیدی، افسردگی، اضطراب، حملات پانیک و اختلال استرس پس از سانحه. خشونت خانگی شایع‌ترین علت آسیب برای زنان است که حتی بیشتر از تصادفات رانندگی منجر به آسیب می‌شود. پیامدهای فیزیکی آن می‌تواند کوتاه مدت مانند کبودی، درد و شکستگی استخوان یا طولانی مدت مانند آرتریت، فشار خون بالا و بیماری‌های قلبی عروقی باشد.

یکی از مشکلات سوء استفاده کنندگان، صرف نظر از اینکه چقدر در زندگی موفق هستند، این است که آن‌ها خودپنداره‌‌ای شکننده دارند و به بازخوردهای زیادی از دیگران نیاز دارند تا نسبت به خود احساس خوبی داشته باشند. پرخاشگری، شک به خود را از بین می‌برد و آسیب‌گران هر زمان که احساس خود را در معرض خطر ببینند، به آن متوسل می‌شوند، مگر اینکه کسی راه بهتری مانند شفقت را به آن‌ها بیاموزد. چیزهایی که باعث می‌شود آزارگران به پرخاشگری روی بیاورند، همان چیزی است که استوسنی آن‌ها را «آسیب‌های اصلی» می‌نامد و به تعداد معدودی خلاصه می‌شوند، مانند احساس بی توجهی، بی اهمیتی، اتهام، گناه، بی‌ارزش یا بی‌احترامی، طرد شدن، ناتوانی، ناکافی بودن یا دوست داشتنی نبودن. احساسات کسی که به خشونت متوسل می‌شود به قدری شکننده است که بیش از حد با جزییات هماهنگ می‌شوند، جزئیاتی که هیچ کس دیگری متوجه آن نمی شود.."آیا در تاریخ بشریت آیا کسی با آزار رساندن به کسی که دوستش دارد احساس دوست داشتنی‌تری داشته است؟ استوسنی می پرسد. وقتی او این سوال را به کتک زننده می زند، آنها را متوجه می کند که تنها راهی که می خواهند به خود احساس دوست داشتنی بدهند این است که نسبت به شریک زندگی خود دلسوز باشند.

ترک یک رابطه توهین‌آمیز هم از نظر احساسی و هم از نظر عملی بسیار چالش‌برانگیز است. این فرآیند شامل پذیرش سوء‌استفاده‌ای است که رخ می‌دهد، یافتن پشتیبانی برای ترک امنیت، و پردازش تجربه و درد یا ترس باقی‌مانده. بازماندگان می‌توانند به تدریج برای بازسازی عزت نفسی که در رابطه آسیب دیده‌است، تلاش کنند. توسعه یک سیستم حمایتی بدون قضاوت، تمرین خودمراقبتی، و بحث در مورد تجربه با یک متخصص سلامت روان، همگی می‌توانند به بازماندگان در حفظ خود کمک کنند. شناسایی الگوی سوء‌استفاده و تصمیم‌گیری برای ترک رابطه می‌تواند فوق‌العاده دشوار باشد. برخی از این موانع عبارتند از استرس مالی، نداشتن جایی برای رفتن، تهدید به خشونت و عدم حمایت مجریان قانون از فرد آسیب دیده. انتظارات خانوادگی و اجتماعی نیز ممکن است فشاری برای ماندن ایجاد کند، به خصوص زمانی که کودکان درگیر آن هستند.

بازماندگان ابتدا باید رابطه آزاردهنده را تصدیق کنند. نوشتن رفتار شریک برای شناسایی الگوها و صحبت با یک دوست قابل اعتماد یا یکی از اعضای خانواده می تواند کمک کننده باشد. تماس با یک نهاد مبارزه با خشونت خانگی می‌تواند به ایجاد یک برنامه ایمنی برای ترک ارتباط کمک کند و صحبت با یک درمانگر می‌تواند به پردازش این تجربه و بازسازی عزت نفس یاری برساند. در ایران با شماره‌گیری 123 می‌توانیم خشونت خانگی را گزارش دهیم و با مشاوره‌ی برخط و رایگان 1480، می‌توانیم به خودمان در بهبودی از آثار خشونت خانگی کمک کنیم.