دست‌های آلوده به اقدامات تروریستی

از سال تاسیس آن سازمان، ارزیابی میزان اجرای محورهای فوق را می‌توان فقط در روابط کشورهای اروپایی با یکدیگر شاهد باشیم، از این رو جنگ‌های گسترده میان کشورهای اروپایی افول یافت و به بقیه نقاط جهان منتقل شد. آمریکا و کشورهای اروپایی با تاسیس سازمان‌های متعدد از جمله سازمان آتلانتیک شمالی (ناتو) بزرگترین پیمان نظامی جهان، امنیت و صلح را در منطقه خود ایجاد کردند، همچنین با تشکیل اتحادیه (اروپا 27 کشور) به منظور ارتقای همکاری‌های سیاسی و هم‌افزایی ظرفیت‌های اقتصادی را تشکیل دادند، که شامل بخش‌های مختلفی مانند پارلمان، شورا و... می‌شود. تصمیمات اتحادیه بخصوص در زمینه مسائل حقوق بشری و سیاسی مورد قبول کشورهای غیر عضو هم می‌شود بعنوان نمونه رای به قطعنامه‌های ضد ایرانی واحد است، آمریکا و اروپا به همراه تعدادی از کشورها مانند ژاپن، کانادا، کره جنوبی، رژیم صهیونیستی و...که هشتاد کشور می‌شوند عملا هژمونی خود را بر سازمان‌های بین‌المللی بخصوص شورای حقوق بشر و شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اجرا کرده‌اند. در سال‌های اولیه سازمان ملل تصمیمی گرفته شد که جنگ، نسل‌کشی، قتل‌عام کودکان و زنان در غرب آسیا کلید خورد و تا به امروز بصورت وحشتناکی ادامه دارد، موافقت با تشکیل دولت رژیم صهیونیستی در سال 1948 (دقیقا همان سالی که اعلامیه حقوق بشر به تصویب رسید و در آن از برابری و برادری سخن گفته شد.) این اقدام سیاسی پیامدهای ضد حقوق بشری متعددی تا کنون دربرداشته است. در اینجا باید گفت که متاسفانه، طی 46 سال گذشته با پیگیری آمریکا و کشورهای اروپایی از همه ساز و کارهای حقوق بشری علیه جمهوری اسلامی ایران استفاده شده است و هر سال قطعنامه‌ای علیه کشورمان صادر می شود.

شکل‌گیری نطفه اقدامات تروریستی با استفاده از قطعنامه‌های ضد ایرانی

ارائه دو قطعنامه در سال، انتصاب گزارشگر ویژه کشوری از سال 1364 و قطعنامه کانادا طی 22 سال گذشته و اخیرا در سال 1402 تشکیل هیات به اصطلاح حقیقت‌یاب، شورای حکام سازمان انرژی اتمی که در پی آن گزارش‌های دروغین در مراجع بین‌المللی مطرح می شود به همراه تبلیغات رسانه‌های وابسته، تماما با هدف بی‌اعتبار کردن و ناقض حقوق بشر معرفی نمودن جمهوری اسلامی می‌باشد؛ بر همین اساس، آمریکا و رژیم صهیونیستی در پی این قطعنامه‌های سیاسی حقوق بشری و در راستای اقدامات تروریستی و تحریم‌های ظالمانه و خرابکاری در پروژه‌های مهم ایران، تعدادی از جنایات خود را بلافاصله بعد از صدور قطعنامه علیه ایران انجام داده‌اند. عکس‌العمل متولیان سازمان ملل و بعضی از کشورها، درخواست خویشتنداری از ایران است. تازه‌ترین این جنایت ها در تاریخ 23 خرداد، یک روز پس از قطعنامه ضد ایرانی شورای حکام با محوریت آمریکا و تعدادی از کشورهای اروپایی انجام پذیرفت که در پی آن تعدادی از زنان و کودکان، فرماندهان نظامی و دانشمندان ایرانی به شهادت رسیدند.

نتیجه‌گیری

پس از 78 سال سازمان ملل و نهادهای وابسته پیر شده و بیماری‌های پیری سازمان ملل باعث شده نتواند تحرک لازم را داشته باشد؛ لذا کشورهای دارای قدرت و ثروت زیر بغل‌های او را گرفته و به هرجا که بخواهند می‌کشند. این کشورها بعضی اوقات با استفاده از پیری سازمان ملل، متولیان نهادهای وابسته را با تهدید به برکناری از مسئولیت، مجبور می‌کنند با نظرات آن‌ها هماهنگ شوند و اگر حرفی بصورت اتفاقی بزنند با غرش آن کشورها، حرفشان را تغییر می‌د‌هند و می‌گویند منظور ما چیز دیگری بود، از صحبت‌های ما برداشت اشتباه شده است.(صحبت های اخیر دبیر کل سازمان ملل در مورد رژیم صهیونیستی)

متاسفانه، امروز بعضی از مراجع بین‌المللی مامنی برای اقدامات تروریستی (فردی، گروهی و اقتصادی) شده است و با بی‌اعتبار ساختن کشورها، اقدامات خود را توجیه نموده و بقیه کشورها را همراه می‌نمایند. کشورهایی که به این قطعنامه‌ها رای مثبت می‌دهند سه دسته‌اند؛ یک دسته از آن‌ها که با تروریست‌ها دستشان در یک کاسه است، دسته دوم کشورهایی که با تهدید و تطمیع توسط آمریکا، به قطعنامه‌ها رای مثبت می‌دهند. دسته سوم کشورهایی هستند که بعلت نادیده گرفتن نقض‌های فاحش حقوق بشر در کشورشان با کشورهای صاحب قدرت و ثروت همراه می‌شوند. در پایان باید به این نکته اشاره شود که کشورها باید بدانند رای آن‌ها به قطعنامه‌های سیاسی، همراهی با اقدامات تروریستی می‌باشد و آن ها به اندازه دولت‌های تروریست، مقصر محسوب می‌شوند.