بندر طلایی و مدیران کم‌عیار

اینکه بندر خشک چه مفهومی و چه تعریف عملیاتی از آن ذکر می شود، مقصود این یادداشت نیست! به بهانه اخبار منتشر شده پیرامون بندر خشک پشتیبان و دارای قابلیت لجستیکی و ترانزیت مناسب برای بنادر بندرعباس که در روزهای اخیر مطرح شده؛ به فرا متن این ماجرا خواهم پرداخت.

اول: داده‌های مرکز ملی آمار در بهار ۱۴۰۴ نشان می‌دهد که خوزستان، کرمان و هرمزگان در صدر استان‌های شاخص فلاکت قرار دارند. آیا استان‌های خوزستان، کرمان و هرمزگان استان های فقیری از نظر منابع و ظرفیت های اقتصادی هستند؟ قطعا خیر! پس ریشه در چیست؟ هرمزگان-بندرعباس- به عنوان بزرگترین دروازه تجارت کشور، پشت دروازه‌های فلاکت گیر افتاده است. مسئله روشن است نگاه به هرمزگان، منبع محور بوده و نه مردم محور. توزیع رفاه به شدت نامتوازن بوده است. حاشیه‌نشینی به شدت گسترش پیدا کرده است. هیچ کس شهامت ایستادن در برابر پایتخت‌نشینان را نداشته و ندارد. از هرمزگان چه می‌خواهند؛ برخی انگار در این کشور سهامی خاص دارند! از دشت پلپلک بشاگرد تا جزیره هندورابی، از مصادره فاریاب تا زمزمه‌های کوه مبارک! تا مادامی که وامداران باندهای قدرت و ثروت در این استان مدیر باشند، این مردم و این استان از فلاکت خارج نخواهند شد؛ چه بومی و چه غیر! دوم: اخباری منتشر شد که بار دیگر قدرت تعامل اقناعی با سیاست‌سازان، عیار قدرت چانه زنی و قدرت لابی‌گری نمایندگان و مدیران را برای همه روشن ساخت! «بندر خشک سیرجان» به عنوان یکی از کانون‌های هاب لجستیکی و پشتیبانی ترانزیتی کشور شناخته خواهد شد. یک لحظه به این فکر کنید چه سرمایه گذاری در زیر ساخت‌های انباری و بانکرینگ، ریلی و حمل و نقل و دفاتر تجاری و بیمه‌ای صورت خواهد گرفت و بی‌درنگ سرریز این سرمایه‌گذاری‌ها، مردم بومی آن منطقه را توانمندتر خواهد کرد. حالا وقتی در شهر پایتخت اقتصادی کشور قدم میزنی کافی‌ست کمی از مرکز بندر به حاشیه شهر بروید؛ گسست‌های طبقه ای به شدت محسوس است. داده‌های آماری و پژوهشی این شکاف معیشتی را به ویژه با کلیدواژه « خانه و مسکن» تعبیر می‌کند! تورم؛ افسار گسیخته است. یک آلونک 60 متری در حاشیه شهر ، ۴ میلیارد تومان قیمت گذاشته می شود. ما فقط تاوان بندرنشین بودن را پس می‌دهیم. سود بندرعباس به جیب مافیاها و هلدینگ های وابسته به ژن های خوب می رود! سوم: اقتصاد دریا پایه شعار خوبی است ولی مادامی که مردم بومی استان شما لنج های خود را بخاطر قوانین دست و‌پاگیر ته لنجی بفروشند، ذخایر آبزی توسط کشتی‌های اجاره‌ای خارجی جارو شود و پهنه ساحلی شما آماج سهم خواهی آب‌شیرین کن ها و نیروگاه‌ها برای استان‌های دیگر قرار گیرد؛ مردم هرمزگان در اولویت توسعه و توانمندسازی نیستند! یعنی مدیران و سرآمدان اجتماعی ما حق‌ستان‌های خوبی نبوده‌اند ! شاخص و سرانه‌های بهداشت، آموزش و فرهنگ نشان دهنده‌ی آن است که مدیران استانی به میزانی که هرمزگان برای کشور در تولید ناخالص داخلی نقش داشته، نتوانسته‌اند برای هرمزگان زیر ساخت توسعه‌ای مطالبه و ایجاد کنند. و دردناک‌تر آنکه از همین ظرفیت‌های موجود هم؛ آبی برای توسعه هرمزگان و توانمندسازی پایدار مردم گرم نشده است.

جایی که فقط از شهد منابع شما می مکند و شما بنابر مصلحت و ملاحظه ای فقط نظاره می‌کنید. جایی که فلان مشاور ، فلان معاون شخصیت، فلان استاندار استان دیگر به دور از منافع و مصالح مردم بومی استان به بازدید از ظرفیت‌ها و منابع استان شما می آید و فرامتن این بازدیدها هم مشخص است و شما فقط لبخند می‌زنید؛ یا جایی که باید از فرصت توسعه ای پیش آمده دفاع کرد و سکوت کنیم! آیا ما در سمت مردم مظلوم هرمزگان ایستاده‌ایم؟