سناریوی امنیتی جدید خاورمیانه

به گفته‌ی کارشناسان اهداف رژیم صهیونیستی در حملات اخیرش به سوریه نه گوشمالی یا حتی سرنگونی داعشی و متحد سابقی که بر او کت وشلوار پوشانده شده و در حال مشق آداب و معاشرت دیپلماتیک است باید در نظر گرفت بلکه امنیت و بقای اسرائیل به هر قیمت و هزینه است که اصطلاحا دست‌یابی به تهدید صفر نامیده می‌شود. در این سناریو که طراح اصلی آن آمریکاست اسرائیل به قدرت برتر نظامی منطقه اما در خدمت آمریکا در خواهد آمد و اهداف و استراتژی‌های بلند مدت آن کشور را برآورده خواهد ساخت و در مقابل دستمزد این خوش خدمتی هم در تضمین بقا و برتری نظامی‌اش با باز گذاشتن دستش به هر جنایتی دریافت می‌کند و در آن آرزوهای بلند پروازانه‌ی کشوری مانند ترکیه هیچ جایگاهی ندارد و هرگونه برتری طلبی تورانی-عثمانی ترکیه به شدت مهار خواهد شد. هر چند اردوغان نشان داده زمانی که عرصه را تنگ می‌بیند ضمن تغییر تاکتیک، اهدافش را با ترفند دیگری دنبال می‌کند. اما به نظر می‌آید این عوض کردن تاکتیک هم کارایی آنچنانی برایش نخواهد داشت. البته آنچه به عنوان سناریوی امنیتی جدید خاورمیانه در حال اجراست چیدن پازل‌هایی‌ست که سال‌ها قبل توسط اندیشه‌کده‌های قدرتمند آمریکایی طراحی شده بود و استراتژیست‌های این اندیشه کده‌ها با مطالعات و طراحی بسیار دقیقی آن را پیش برده‌اند که بی شک مرزهای کنونی خاورمیانه عربی که بر ویرانه‌های حکومت عثمانی توسط موافقتنامه سایکس-پیکو در آغازین دهه‌های قرن گذشته‌ی میلادی ایجاد شده‌اند بستر خوبی برای آن است. مرزهایی که نه مبتنی بر واقعیت‌های تاریخی، مذهبی و قومی بلکه چون استخوانی لای زخم در خدمت اهداف آینده‌ی غرب ایجاد شدند.در این چارچوب اسرائیل می‌کوشد نقش پدر دلسوز اقلیت‌های قومی منطقه را بازی کند حال آنکه در منطق صهیونیزم، نژادپرستی و برتری قومیت یهود بر نوع بشر بر همه چیز ارجح است و حمایت از اقلیت‌های قومی منطقه بهانه‌ای بیش نیست.به هر روی این سناریوی امنیتی جدید هر روز دارد ابعاد وسیع‌تری به خود می‌گیرد و غفلت از آن برای کشور تبعات سنگینی خواهد داشت.اما این هشدار به معنای نفی توانمندی‌های کشورمان نیست چه آنکه ایران و ایرانی نشان داده نه تنها در مقاطع اخیر بلکه طی حیات دراز مدتش در مواجه با هر تهاجم هرگاه به نیروی انسجام درونی و اتکای به توانمندی‌های خودش در کنار خرد و منطق روی آورده پیروز شده است. پس باید بدانیم برای مواجه با این واقعیت ملموس و غیرقابل انکار ضمن اتکا به توانمندی‌های داخلی و صد البته انسجام ملی، طراحی‌های دیپلماتیک مناسب را هم به کار گیریم و این طراحی‌های متناسب با کمک از تجربیات گذشته و ادراکات جدید معنا می‌یابد. در این طراحی جدید موضوع و اهمیت «ایران» نقش محوری خواهد داشت مفهومی که خوشبختانه در جامعه نیز اینگونه به آن نگریسته می‌شود و حاکمیت و نخبگان جامعه هم باید ضمن قدرشناسی از این فرصت ارزشمند آن را در راستای اعتلا،پیشرفت و امنیت کشور عزیزمان به کار گیرند.