سرمایه‌ای که بمباران نمی‌شود

در ستون‌های پیشین، بارها به نقش بی‌بدیل نخبگان در توسعه‌ی کشور اشاره کردیم و هشدار دادیم که نادیده‌گرفتن این سرمایه‌های انسانی، چه هزینه‌های سنگینی را بر مسیر پیشرفت و امنیت ملی تحمیل می‌کند. امروز اما در سایه‌ی جنگ دوازده‌روزه میان ایران و اسرائیل، واقعیتی روشن‌تر از همیشه خودنمایی می‌کند؛ واقعیتی که نخبگان نه تنها موتور محرک توسعه‌ی اقتصادی بلکه ستون فقرات امنیت ملی به شمار می‌روند.دشمنان ما، از مدت‌ها پیش دریافته‌اند که نقطه قوت واقعی ایران نه در تجهیزات و تأسیسات فیزیکی است و نه صرفاً در ساختمان‌ها و کارخانه‌ها، بلکه در مغزهای متفکری نهفته است که این زیرساخت‌ها را طراحی، تولید و حفظ می‌کنند. همین است که خرابکاری‌های هدفمند در سایت‌های هسته‌ای، حملات به مراکز تحقیقاتی و ترور دانشمندان شاخص، همواره جزو ابزارهای راهبردی آنان بوده است تا روند توسعه و قدرت علمی کشور را مختل کنند.اما شهید دکتر فریدون عباسی، دانشمند برجسته هسته‌ای کشورمان، جمله‌ای دارد که امروز بیش از هر زمان دیگری معنا و اهمیت پیدا می‌کند:«اگر روزی تصمیم به ساخت سلاح هسته‌ای گرفته شود، حمله به زیرساخت‌ها هیچ تأثیری نخواهد داشت. چون توانمندی ما در مغز انسان‌هاست، نه در ساختمان‌ها یا تأسیسات.»

این جمله‌ی موجز و پرمعنا بیانگر این واقعیت است که حتی اگر تأسیسات و زیرساخت‌ها به هر دلیلی آسیب ببینند، دانش و اندیشه‌ی نخبگان ایرانی همچنان زنده و پویا خواهد ماند و مسیر پیشرفت را با قدرت ادامه خواهد داد.

این اندیشه‌ی انسانی است که ساختارهای نوین می‌سازد و مرزهای دانش را می‌شکند.

در جنگ دوازده‌روزه اخیر نیز بخش مهمی از پیروزی و بازدارندگی کشور، مرهون توان موشکی بسیار دقیقی بود که از پیچیده‌ترین سامانه‌های پدافندی جهان عبور کرد و تهدیدها را خنثی نمود. این قدرت موشکی، نتیجه‌ی مستقیم تلاش‌ها و پشتکار نخبگانی است که در دل محدودیت‌ها و فشارهای سنگین تحریم، توانستند با اتکا به دانش بومی، بازدارندگی راهبردی برای کشور بسازند.

یاد و نام شهید حسن تهرانی‌مقدم، به عنوان «پدر موشکی ایران»، نمادی است از این حقیقت غیرقابل انکار که وقتی به نخبگان میدان داده شود، حتی از دل محدودیت‌های فراوان، دستاوردهای بی‌نظیری خلق خواهند کرد که توانایی تغییر معادلات منطقه‌ای را داشته باشد.

این نبرد کوتاه اما مهم، به ما آموخت که دانش و علم، سرمایه‌هایی هستند که هرگز بمباران نمی‌شوند و نمی‌توان آن‌ها را با حمله و تخریب فیزیکی از بین برد.

به همین دلیل، حفظ و تقویت این سرمایه‌های انسانی باید در صدر اولویت‌های هر سیاست‌گذار، برنامه‌ریز و تصمیم‌گیرنده‌ای قرار گیرد.

اگر امروز درباره امنیت ملی صحبت می‌کنیم، باید باور کنیم که این امنیت بیش از هر چیز بر شانه‌های نخبگانی استوار است که شاید در هیاهوی رسانه‌ها کمتر دیده شوند، اما در حساس‌ترین و دشوارترین لحظات، آینده و سرنوشت این کشور را شکل می‌دهند.

از این رو، وظیفه‌ی ماست که با فراهم آوردن محیطی امن، اعتمادآفرین و پر از فرصت برای رشد و بالندگی این سرمایه‌های گرانبها، چرخه‌ی توسعه و امنیت را با نیرویی پایدار و مقتدر ادامه دهیم.