تیغ کند قصاب غزه بر انسجام ملی ایرانیان

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیمی که خود را «تنها دموکراسی خاورمیانه» می‌نامد، در عمل به یکی از خون‌بارترین چهره‌های تاریخ معاصر دنیا تبدیل شده است. نام او در کنار ویرانه‌های غزه، پیکرهای کودکان فلسطینی و سایه تهدیدهای مستمر علیه کشورها و حرکت‌های اسلامی در منطقه حک شده است؛ از او نه به‌ عنوان یک سیاستمدار، بلکه به‌عنوان قصابی بی‌رحم که از خون بی‌گناهان، نردبان قدرت می‌سازد، نام برده می‌شود. در ماه‌های اخیر، جهان نظاره‌گر جنایاتی بوده که به سادگی نمی‌توان نامی جز نسل‌کشی بر آن نهاد. حمله‌های بی‌وقفه به غزه، نابودی کامل زیرساخت‌های غیرنظامی، بمباران بیمارستان‌ها، مدارس، اردوگاه‌های آوارگان و بیش از ۵۶ هزار کشته؛ همه و همه زیر نظر و با چراغ سبز متحدان غربی صورت گرفت. اما این بار این موجود جانی وحشی به طمع ایجاد بی‌ثباتی و توهم شکاف و تفرقه بین ایرانیان به این مرز وبوم حمله کرد بدون اینکه تاریخ ایران را خوب خوانده باشد و بداند که ملت پرافتخار ایران در تاریخ پر فراز و نشیب این سرزمین، بارها و بارها آزمون‌های سختی را با سربلندی گذرانده اند. آزمون‌هایی که نه‌تنها ریشه‌های این سرزمین را نلرزانده، بلکه انسجام آن را مستحکم‌تر کرده است. در این نبرد که دشمنی دیرینه چون اسرائیل با برخورداری از مدرن‌ترین جنگنده‌های روز دنیا و زیر سایه حمایت‌های آمریکا به ایران حمله کرد، ملت ایران نشان داد که پشتوانه واقعی کشور، وحدت ملی آن است و نه زرادخانه‌ها و مرزهای نظامی. با وجود تفاوت‌های فکری، سیاسی و جناحی که در فضای آزاد جامعه پدید آمده، مردم ایران نشان دادند که در زمان خطر، تفرقه را کنار گذاشته و با یک صدای رسا، از کیان و تمامیت ارضی خود دفاع می‌کنند. چه آنانی که در سنگر سیاست بودند و چه آنان که در خیابان، خانه، دانشگاه و هر جایی دیگر، همگی در کنار هم ایستادند. در این روزها، پرچم ایران نه فقط بر سر در نهادها و ادارات، بلکه در دل‌ها برافراشته شد. صدای وحدت، از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب کشور و حتی بین ایرانی‌های خارج از کشور طنین‌انداز شد. رسانه‌ها، روشنفکران، فرهنگیان، کارگران، پزشکان، هنرمندان، دانشجویان و همه اقشار یک‌صدا فریاد زدند که امنیت و سربلندی ایران خط قرمز همه ماست. این ایستادگی، نه از سر اجبار، بلکه از ژرفای ایمان به میهن و آینده‌ای روشن برخاسته است. دشمن می‌خواست شکاف‌ها را عمیق‌تر کند، اما ملت، بر زخم‌های اختلاف مرهم همبستگی نهاد. این شکوه ملت ایران است؛ ملتی که در تلاطم‌ها آب‌دیده‌تر می‌شود نه فرسوده‌تر. امروز، بیش از همیشه، جهان دید که ایران یک ملت است؛ با صداهای گوناگون اما دلی واحد. و این همان سرمایه‌ای است که مسئولین نظام باید قدر آن را بدانند و در جهت رفع مشکلات رفاهی و معیشتی آنان گام بردارند. قبول کنیم که سفره‌ی مردم هم خط مقدم مقاومت است و دشمن روی نارضایتی مردم و تعطیلی سفره‌ها حساب باز کرده است. پس قدر این مردم را بدانید و تکریم‌شان کنید چرا که شایسته تکریم‌اند و در روز تنهایی ایران آن‌ها بودند که علی‌رغم دلخوری‌ها جوانمردانه ایستادند.