صدای پای ترال

نویسنده: سورنا عمادی

اصلی‌ترین شیوه برای صید میگو، ترال کف یا جل نام دارد که یکی از سه نوع از انواع ترال محسوب می‌گردد. ترال‌های سطحی و میانی بر خلاف ترال کف تخریب بسیار کمتری دارند چرا که در روش ترال کف یا همان جل‌کشی، کف دریا توسط یک توری قیفی شکل که از عقب کشتی و یا قایق به دریا ریخته و همزمان چند صد متر و یا حتی چند کیلومتر کشیده می ‌شود، به معنای واقعی جارو می شود. متاسفانه فقط میگوها اسیر این تور نمی‌شوند بلکه انواع مرجان، جلبک، ماهی‌های ریز و درشت، لاک‌پشت‌ها و خلاصه هر چه در مسیر تور باشد در آن گرفتار می‌گردد و به دلیل فشار و تراکم محتویات تور، غالبا با صیدهای ضمنی مرده در هنگام بالاکشی تور رو‌به‌رو هستیم.

با توجه به تخریب به‌شدت گسترده و جبران‌ناپذیری که صید ترال کف در دریاها بر جای می‌گذارد، بیشتر کشورهای جهان آن را به کل ممنوع اعلام و برای متخلفان جرائم بسیار سنگینی تعیین نموده‌اند. در کشور ما شیلات ایران، در مقاطعی این شیوه صید را غیر قانونی اعلام و تعطیل نمود ولی با حضور کشتی‌های ترالر میانی در دریای مکران، برای صید فانوس‌ماهیان و تخلفات بسیار گسترده آن‌ها در بسنده نکردن به ترال میانی و روی آوردن به ترال کف (حتی کف‌کشی در نزدیکی‌های سواحل)، دیگران نیز عرصه را برای جل‌کشی مناسب دیدند و متاسفانه هم‌اکنون، گاه و بی‌گاه با لنج و قایق بدین کار می‌پردازند!

چند شب پیش با دیدن یک قایق ترالر کف (جل میگی) در بلوار خواجه‌عطا که توسط یک خودرو به پارکینگ برده می‌شد، دیگر جای هیچ تردیدی را باقی نگذاشت که دیگر، این کار تبدیل به روال شده است!. دیدن آن قایق در آن شلوغی شهر و با داشتن تخته‌های بزرگ جل که در دو طرف عقب قایق قرار گرفته‌اند، جای هیچ‌گونه شک و گمان و عذر و بهانه‌ای در غیر ترالر بودن این گونه قایق‌ها باقی نگذاشت. جالب این که خودرو یادشده، قایق را درست در سر بلوار (رو به‌روی ایستگاه آتش‌نشانی بلوار خواجه عطا) و در کنار دیگر قایق‌های مشابهی که پارک بودند پارک کرد!. پرسش اینجاست که مگر ترال کف از ممنوعیت خارج شده که شاهد قدرت‌نمایی بی‌محابای چنین شناورهایی و مشاهده همگانی ادامه نابودی دریا باشیم؟

و اگر ممنوع است، وجود این پارکینگ در فاصله کمتر از چهار کیلومتری شیلات استان و فرماندهی نیروی انتظامی استان به چه معناست؟

با توجه به کف‌روبی و بالطبع جاروکشی و تخریب کامل دریا با این شناوران، سرازیر کردن پساب‌های شهری و صنعتی به دریا، صید بی‌رویه و بی‌حساب و کتاب شناورهای صنعتی، تخلیه آب‌های توازن کشتی‌ها، شورابه‌های آب‌شیرین‌کن‌ها، سرازیر کردن عمدی و غیرعمدی گازوئیل، تورها و کلگرهای سرگردان و ...، نه تنها با تورهای هر چه خالی‌تر و فقر بیشتر صیادانمان‌، گسترش بیکاری و روی آوری آنان از این حرفه شریف و مفید، به سوخت‌فروشی و سوخت‌کشی رو به رو خواهیم شد، بلکه شاهد نابودی کامل زیست دریا و پیامدهای بسیار سنگین و جبران‌ناپذیر آن برای آیندگان خواهیم بود.