وصلت بهار طبیعت با بهار دل ها

به درستی که بهار مثالی زنده و روشن از قیامت کبری است وچه زیبا فرمود مولانا جلال الدین بلخی:

«این بهار نو ز بعد برگ ریز

هست برهان بر وجود رستخیز»

و امسال که بهار دل ها (رمضان) با بهار طبیعت دست در دست همدیگر در حجله دل و طبیعت جلوس کرده اند برای اندیشمندان و صاحبان خرد رستاخیز طبیعت معنا ومفهومی دوچندانی پیدا کرده است، گویی رمضان شراب معرفت را در پیاله بهار بر آنان عرضه کرده وسرمستی و نئشگی زایدالوصفی را برای آنان به ارمغان آورده است.

آری رمضان بهار دیگری است در دل ودرون. به یمن فضای معنوی حاکم بر این ماه بذرهای ایمان و تقوا و خدا شناسی وخدا خواهی و شفقت و انسان دوستی از سرزمین دل سر برمی آورد و شکوفه می دهد و به بار می نشیند و زندگی جدیدی از نوع حیات طبیه برای انسان رقم می زند.

(مَنۡ عَمِلَ صَـٰلِحࣰا مِّن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤۡمِنࣱ فَلَنُحۡیِیَنَّهُۥحَیَوٰةࣰ طَیِّبَةࣰۖ وَلَنَجۡزِیَنَّهُمۡ أَجۡرَهُم بِأَحۡسَنِ مَا كَانُوا۟ یَعۡمَلُونَ)

«هر کسی که کار شایسته ای انجام دهد، (خواه)مرد باشد یا زن،در حالیکه مؤمن است، او را به حیاتی پاک زنده می داریم،و مسلماً پاداششان را به(حسب) بهترین اعمالی که انجام میدادند؛به آنها میدهیم».

تلاقی بهار طبیعت و بهار دلها (رمضان) برای آنانی که چشم بصیرت ودلی آگاه و زنده دارند گویا قیامتی است که در جهان آفاق وانفس بر پا شده و رستاخیزی است که باید انسان ها از قبرهای غفلت و بی خدایی بیرون آیند و در سرزمین خودآگاهی و خداشناسی محشور شوند.

بهار مجالی است برای اندیشیدن و اندیشیدن شروعی است برای تغییر و تحول و نو شدن. بدرستی طبیعت عالی ترین کلاس و بهار بهترین استاد برای هر انسانی است که بخواهد درس معرفت را بیاموزد و به سرمنزل مقصود که همان کمال انسانی در بارگاه قرب الهی است نائل آید.