عبور از روی مردم

در صف‌های پنج تا ده ماشین پشت سر هم تردد می‌کنند. میزان خون‌هایی که در جاده‌های هرمزگان ریخته‌ شده، حرکات خطرناکشان، سرعت بالا و... این انگاره را در ذهن ایجاد کرده که تنها چیزی که برایشان اهمیتی ندارد جان انسان‌ها ست. به تازگی مکالمه راننده یک پژو سوخت‌بر با پدری بازنشسته را شاهد بودم. پدر بازنشسته ۵۸ سال سن دارد و ۳۰-35 سال از بهترین روزهای زندگی‌اش را در یکی از ادارات دولتی مشغول بوده؛ حال، حقوق 10 میلیون تومان بازنشستگی کفاف زندگی‌اش را نمی‌دهد و مجبور است دوباره سرکار برود. در شغل جدید هم درآمد ماهیانه 15 میلیون تومانی دارد. راننده پژو سوخت‌بر که حدودا ۴۰ سال دارد از شنیدن رقم دریافتی پدر بازنشسته گوشش سوت می‌کشد و می‌گوید که روزی سه بار مشک‌های سوخت را جا به جا می‌کند و بیش از 12 میلیون تومان روزانه در می‌آورد. این یعنی نظریه فقر و بی‌پولی سوختبران دیگر دارد رنگ می‎بازد. 
نیسان‌های آبی و پژوهای ۴۰۵ سوخت‌بر، نماد ناامنی جاده‌های شرق هرمزگان و دستاویز دولتمردان برای اعمال قوانین مقابله با قاچاق هستند. قوانینی که به نظر می‌رسد دوداش تنها به چشم مردم می‌رود. دولت علاوه بر اینکه مسئول خون‌هایی است که در تصادفات جاده‌ای با سوخت‌برها ریخته می‌شود، باید پاسخگوی معطلی مردم هرمزگان در صف‌های بنزین نیز باشد. 
واضح است که کارگزاران پشت میزنشین دولت که با راننده‌ و ماشین اداری جا به جا می‌شوند درکی از تلف شدن وقت مردم در صف‌ بنزین ندارند. بندرعباس، میناب، رودان، جاسک، قشم و... چند شهر و چه تعداد دیگری از شهروندان باید قربانی این بی‌مدیریتی سوختی شوند. ۴۵ دقیقه معطل ماندن در صف بنزین برای چه کسی قابل قبول است؟ چرا باید هزینه مقابله با قاچاق سوخت را مردم بدهند و هیچ‌کس هم جوابگو نباشد. لازم است برای مردم شفاف‌سازی شود طرح‌های مقابله با قاچاق سوخت چقدر موجب صرفه‌جویی سوختی شده است. 
همچنین افزایش جایگاه‌های عرضه کارت‌ آزاد سوخت در استان باید یک تجدید نظر کلی شود و با توجه به نیاز برخی از مناطق افزایش یابند. وقتی نمایندگان مجلس و شورا به طور واضح از تریبون‌های مختلف اعلام می‌کنند سرشاخه‌های اصلی قاچاق را همگان می‌شناسند در جامعه اسلامی به دور از انصاف و عدالت است که مردم در جاده‌ها با جان خود و در جایگاه‌های بنزین با وقت خود بهای آن را بپردازند.
 

روزنامه صبح ساحل