شهادت برکت است

سحرگاه نوزدهم ماه مبارک رمضان سال 40 هجری، فرق مولایمان امیرمؤمنان، علی(ع)، با تیغ جهالت شکافته شد.

به گزارش صبح ساحل، توصیفات در وصف مولا علی بسیار است همین بس که ایشان، پیشوایی شایسته، امامی عادل، خلیفه ای حق جو، حاکمی دلسوز و یتیم نواز، کامل ترین انسان برگزیده خدا و جانشین بر حق محمد مصطفی(ص) بودند.

بنا به گفته ها، حضرت علی(ع) در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، مهمان دخترش ام کلثوم (س) بودند و به هنگام نماز صبح وارد مسحد اعظم کوفه رفته بودند، در آن هنگام حضرت عبدالرحمن بن ملجم مرادی را که در مسجد به خواب رفته بود، بیدار و خواندن نماز را به وی گوش زد می کند.
هنگامی که آن حضرت وارد محراب مسجد می شود و مشغول خواندن نماز می گردید و سر از سجده اول برداشت، نخست شبیث بن بجره با شمشیر برّان بر وی هجوم می آورد، ولیکن شمشیرش به طاق محراب اصابت می کند و پس از او، عبدالرحمن بن ملجم مرادی با فریادی می گوید: "لله الحکم یا علی، لا لک و لا لأصحابک"! و شمشیر خویش را بر فرق نازنین حضرت علی(ع) فرود می آورد و سر مبارکش را تا به محل سجده گاهش می شکافت.
حضرت علی(ع) در محراب مسجد، می افتد و در همان هنگام فرمایند: بسم الله و بالله و علی ملّه رسول الله، فزت و ربّ الکعبه؛ سوگند به خدای کعبه، رستگار شدم.

بنا به نقل ابن سعد، سه نفر از خوارج با نام های عبدالرحمان بن ملجم، بَرک بن عبدا... تمیمی و عمرو بن بُکیر تمیمی، در مکه با یکدیگر قرار گذاشتند تا امام علی(ع)، معاویه و عمروعاص را بکشند. عبدالرحمان به کوفه آمده و با دوستان خارجی خود دید و بازدید می کرد. یک بار به دیدار گروهی از طایفه «تیم الرباب» رفت. در آن جا زنی را با نام «قطامه بنت شجنه بن عدی» دید که پدر و برادرش در نهروان کشته شده بودند. ابن ملجم او را خواستگاری کرد. زن مهر خویش را سه هزار درهم(دینار) و قتل امام علی(ع) قرار داد. ابن ملجم گفت از قضا برای همین به کوفه آمده است. او چندی شمشیر خویش را با زهر آلوده کرده و با همان، ضربتی بر سر امام(ع) زد که به دلیل عمیق بودن زخم و سمی بودن شمشیر، امام(ع) را به شهادت رساند.

مسجد كوفه كه سال‌ها شاهد نيايش‌ها و عبادات مولاي متقيات بود ميعادگاه ديدار اولين پيشواي برحق شيعه با پروردگار الهي شد و آن حضرت در محراب نماز رستگار شد.

منابع:پرتال امام خمینی،daytime