بهترین سوغاتی حج

به گزارش صبح ساحل آخرین گروه از ۳۰ هزار زائر ایرانی روز گذشته با دست پر از عربستان به کشور برگشتند. بسیاری از این حاجی‌ها یکی دو چمدان با خود حمل می‌کردند که هنگام رفتن به خانه خدا هم همین چمدان‌ها را از کشور برده بودند. البته داخل این چمدان‌ها معمولا وسایل مورد نیاز زائر، همچون لباس احرام و چیزهایی بود که مدیر کاروان و سازمان حج و زیارت سفارش کرده بودند.

چندسالی است که زائران بر اساس تجربه دیگر زائران و متولیان کاروان‌ها و البته با توجه به تورم و ارزش پول ملی، ترجیح می‌دهند تا به جای گشت و گذار در بازارهای مکه و مدینه، سوغاتی‌های خود را قبل از سفر در داخل کشور تهیه کنند و با خیالی آسوده در مکه و مدینه به زیارت و عبادت بپردازند. رهبر شهید انقلاب به زائران توصیه می‌کردند تا به جای بازارگردی از فرصت عبادت و مناجات بیشترین بهره را ببرند. ایشان یک بار فرمودند «بازار، همه جای دنیا هست؛ در این تهران هم بازار هست؛ اجناس جورواجور، مُجاز و غیر مُجاز، در همه جا هست؛ در این تهران هم هست، در شهرهای دیگر هم هست. آنچه در تهران نیست، کعبه است؛ آنچه در تهران و در محیط زندگی شما نیست، مسجدالحرام است، مسجدالنّبی است؛ این است که [فقط] آنجا است؛ باید از آن استفاده کنید؛ وَالّا بازار و اشیاء گوناگون همه جا هست. وقت عزیز را صرف این چیزها نکنید».

برخی از مدیرکاروان‌های حج بارها و بارها به عنوان خادمان زائران خانه خدا به این سفر معنوی رفته‌اند و حالا کوله‌باری از تجربه دارند؛ چه در زمینه‌های مدیریتی و اجرایی و چه در مسائل معنوی و عبادی. بعضی از این مدیران که شاید بیش از ۵۰ سفر داشته‌اند، درباره بهترین سوغاتی حج به نکاتی زیبا و جالب اشاره کردند. یکی بهترین سوغات را دعا دانست؛ یکی دیگر از دوستی و رفاقت با زائران و یکی هم از انرژی مثبت مسجد الحرام به عنوان بهترین سوغات یاد کرد.

دعا برای دیگران

مجتبی بسطامی مدیرکاروان باسابقه حج و زیارت گفت: بهترین سوغاتی، دعا برای همه است. از پدر و مادر گرفته تا تمام کسانی که دستشان از دنیا کوتاه است و تمام کسانی که حق بر گردن ما دارند.

محمود ایرانپور یکی دیگر از مدیرکاروان‌های باسابقه حج گفت: بهترین سوغات به لطف خدا و ائمه معصومین(ع) و برکت پیامبر خدا(ص) این است که در حق همه اقوام و دوستان دعا می‌کنند؛ زائرانی که به مدینه مشرف می‌شوند و آن هنگام که مداحان و ذاکران اهل بیت(ع) ذکر مصیبت می‌خوانند، یادی از امام حسین(ع) می‌کنند و از طرف دیگر کسانی که در کربلا و نجف دعاگویند، به یاد ائمه بقیع گریه می‌کنند.