توصیه هایی برای حمایت روانی از کودکان در بحران

به گزارش صبح ساحل کودکان در رویارویی با شرایط استرس زا، متناسب با ویژگی های فردی، واکنش های متفاوتی از قبیل گریه، تحریک پذیری بیش از حد، لجبازی، پرخاشگری، نگرانی، سردرگمی، وابستگی به پدر و مادر، اختلال در توجه و تمرکز و پرهیز از فعالیت های لذت بخش در گذشته را بروز می دهند؛ همچنین برخی نشانه های جسمی شایع در این زمینه شامل تپش قلب، دل درد، سردرد و علایمی از این دست خواهد بود.

‌چگونه به رشد مهارت های مقابله با استرس در کودکان کمک کنیم؟

‌پدر و مادر در شرایط بحران و استرس می توانند به زبان ساده، قابل فهم و متناسب با سن کودک، در زمان و موقعیت مناسب، واقعیت را برای کودک توضیح دهند؛ اگرچه نیاز به بیان اطلاعات بیش از حد در چنین شرایطی نیست و بهتر است در ابتدا با پرسش از خود کودک، میزان اطلاعات او را مورد بررسی قرار دهیم تا در صورت داشتن اطلاعات غلط، آن را تصحیح کنیم.

‌دادن فرصت و تشویق کودک برای بروز احساساتش، دیگر

‌تا حد ممکن، در دسترس کودکان باشیم تا در صورت بروز استرس، با ما تماس برقرار کنند.

‌پیش بینی تمهیداتی برای رویارویی کمتر کودکان کمتر با رسانه ها

‌می توان با تمرکز توجه کودک به جنبه های مثبت شرایط بحرانی مانند کمک و یاری مردم در چنین شرایطی، زمینه تقویت سلامت روان در این روزها را برای کودکان فراهم کنیم.

‌پیروی از برنامه منظم روزانه در مواردی نظیر ساعت خواب و بیداری و برنامه های تفریحی تا حد ممکن و یا پیش بینی برنامه های خلاقانه جدید، می تواند دیگر راهکار حمایت روانی از کودکان در شرایط موجود باشد.

‌توصیه می شود در این روزها برای ارتباط و توجه بیشتر و بازی با کودکان و یا فعالیت های مشترک با افراد خانواده مانند دیدن فیلم، ورزش و گوش دادن به موسیقی، زمان بیشتری را صرف کنیم.

‌تقویت حس خودکارآمدی و کاهش استرس کودک

‌ایجاد حس مسئولیت در کارها و تقسیم وظایف برای تقویت حس خودکارآمدی و کاهش استرس؛ کمک به کودکان برای جایگزینی نگرانی های افراطی با خودگویی های مثبت و پرهیز از ایجاد استرس های جدید برای کودک در چنین شرایطی است.

‌سلامت روانی کودکان، وابسته به سلامت روان پدر و مادر و مراقبان آنان است و در صورتی که والدین خود الگوی خوبی در زمینه مدیریت استرس باشند، در این مسیر موفق تر هستند.

‌ضرورت کمک حرفه ای در صورت تداوم اضطراب

‌در صورت تشدید نشانه های استرس در کودک و یا بروز نشانه های پایدار از کاهش عملکرد آنان در خانواده، مانند افکار مزاحمی که با اطمینان بخشی برطرف نمی شود یا ترس های مکرر و تکراری پایدار، توصیه می شود از تیم درمان، متشکل از روانشناس، روانپزشک یا مددکار اجتماعی برای غربالگری زودهنگام و انجام مداخله های به موقع، استفاده شود.