مدیریت مدرسه‌گریزی

بسیاری از دانش‌آموزان غایب، به ظاهر بیمار می‌شوند، از خستگی شکایت می‌کنند یا بهانه‌هایی چون «دیر بیدار شدن» و «حس نرفتن» می‌آورند. اما پشت این رفتارها معمولاً ترس، اضطراب، فشار روانی یا دل‌زدگی از محیط مدرسه پنهان است. نوجوانی دوره‌ای حساس و پرتنش است؛ زمانی که فرد میان کودک بودن و بزرگ شدن سرگردان است و هر نوع قضاوت، مقایسه یا برخورد تند می‌تواند او را به انزوا و دوری از مدرسه سوق دهد.

یکی از عوامل مؤثر بر افزایش غیبت، احساس ناامنی روانی در محیط آموزشی است. وقتی دانش‌آموز احساس کند که مورد تمسخر یا بی‌توجهی قرار می‌گیرد، یا تصور کند اشتباه کردن مساوی با سرزنش است، ناخودآگاه میلش برای حضور در بین همسالان کاهش می‌یابد. در چنین شرایطی، حتی یک روز غیبت می‌تواند به زنجیره‌ای از غیبت‌های بعدی تبدیل شود و دانش آموز به عدم حضور در مدرسه عادت کند. عامل دیگر، فشار بیش از حد برای موفقیت تحصیلی است. در برخی خانواده‌ها، ارزش و جایگاه فرزند با نمره‌های او سنجیده می‌شود. این نگاه نادرست به‌ویژه در نوجوانان، اضطراب شدیدی ایجاد می‌کند. دانش‌آموزی که از شکست می‌ترسد، ترجیح می‌دهد اصلاً در امتحان یا کلاس حاضر نشود تا اینکه با نتیجه‌ی پایین روبه‌رو شود.

در سال‌های اخیر، سبک زندگی دیجیتال نیز به شکل قابل‌توجهی بر نظم و حضور دانش‌آموزان اثر گذاشته است. بیداری‌های طولانی شبانه، وابستگی به گوشی، بازی‌های آنلاین و فعالیت در شبکه‌های اجتماعی، باعث خستگی صبحگاهی و بی‌میلی به رفتن به مدرسه شده است. برخی نوجوانان حتی بدون دلیل روشن، تنها به‌خاطر نداشتن انرژی یا حال روحی مناسب، از کلاس دور می‌مانند.

اما چگونه باید با پدیده‌ی غیبت برخورد کرد؟ نخستین گام، درک و همدلی است نه سرزنش. باید شنونده‌ی دلایل واقعی دانش‌آموز بود. گاهی یک گفت‌وگوی صمیمی با معلم یا مشاور می‌تواند انگیزه‌ی بازگشت را در او زنده کند.

گام بعدی ایجاد نشاط در مدرسه است که از اهمیت زیادی برخوردار می‌باشد. برنامه‌های هنری، ورزشی و گروهی، محیط یادگیری را به فضایی انسانی‌تر و دل‌پذیرتر تبدیل می‌کند. نوجوانان در جایی می‌مانند که احساس تعلق، احترام و شادی کنند. همکاری مداوم خانواده و مدرسه کلید اصلی پیشگیری از عادات نادرست فرزندان است. اگر والدین با معلمان در تماس باشند، غیبت‌ها زود تشخیص داده می‌شود و علت آن قبل از شدت گرفتن برطرف می‌شود.غیبت دانش‌آموز، تنها نبودن در کلاس نیست؛ نشانه‌ای است از فاصله‌ای که میان ذهن و دل او با مدرسه افتاده است. برای پر کردن این فاصله، باید مدرسه را دوباره به جایی تبدیل کنیم که در آن، نوجوان احساس کند حضورش دیده می‌شود و نبودنش مهم است.

روزنامه صبح ساحل