لب قند؛ اندر ادب کردن برقِ بی‌تربیت

این برق بی‌تربیت همۀ ما را پاک حیران کرده است. هر وقت دلش خواست، می‌رود و هر وقت دلش خواست، می‌آید، و ما قصۀ آمدن و رفتنش را از هر زبان که می‌شنویم، نامکرّر است؛ یعنی:

هرکس به طریقی سخن از برق بگوید

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

شما به لحن مردم وقتی برق می‎رود، نگاه کنید. بیچاره مردم که از کار برق سر درنمی‌آورند، هرکدام به شکلی از این بی‌تربیتی برق حرف می‌زنند؛ یکی شگفت‌زده می‌شود و با تعجب می‌گوید: «برق رفت!» دیگری از رفتن برق چنان شوکه می‌شود که ناباورانه می‌پرسد: «برق رفت؟» اما آنان که عاقل‌اند، نه تعجب می‌کنند و نه پرسش، بلکه با جمله‌ای خبری و در خونسردی کامل می‌گویند: «برق رفت.» کار درست را همین گروه سوم می‌کنند؛ به خاطر اینکه می‌دانند اگر ما از کارهای محیّرالعقول برق تعجب کنیم، یا برایمان پرسش‌برانگیز باشد، برق- این موجود لاکردار- بیشتر طاقچه‌بالا می‌گذارد، تند تند ما را می‌گیرد، و سعی می‌کند با تردستی‌ها و شعبده‌بازی‌هایش، هرچه بیشتر ما را متعجب کند و سر به سرمان بگذارد، و برایمان هزاران سؤالِ بی‌پاسخ به وجود بیاورد. خب، حالا، این حرف‌ها همه‌اش حاشیه‌روی است، و داریم مثل مسئولانِ محترم شانه‌هایِ عزیز و لطیفمان را از زیرِ بار مسئولیت خالی می‌کنیم. بیاییم فکری کنیم و نگذاریم که برقِ بی‌تربیت هر وقت دلش می‌خواهد، برود؛ و هر وقت دلش می‌خواهد، بیاید. اقلا کاری کنیم که همه بفهمند ما هم هستیم و مسئولیتی داریم که از زیر بارش شانه خالی نمی‌کنیم. بیایید ما هر وقت دلمان خواست، برق را ببریم؛ و هر وقت دلمان خواست، برق را بیاوریم؛ تا حسابِ کار دستِ این برقِ بی‌تربیت بیاید، و اگر عنانِ اختیار را از دست برق لامذهب بگیریم، می‌توانیم به تربیت کردن آن امیدوار باشیم؛ وگرنه آش همین آش و کاسه همین کاسه خواهد بود، و این کاروانِ برق با این رفتن‌های بی‌ادبانه‌اش، تا قیامِ قیامت، هم کار خودش لنگ است و هم کار ما را لنگ خواهد گذاشت. «چگونگی ادب کردنِ برقِ بی‌تربیت»، بعد از اینکه خیلی نشستیم و درباره‌اش فکر کردیم، به حضور مبارک و نورانی‌تان تقدیم خواهیم کرد. عجالتاً برایتان دعا می‌کنیم که:

برق ها گر رفت، گو رو، باک نیست

برق‌ها در چهره‌هایِ پاک هست

به همین خاطر: هیچ غم نیست عجب شعرِ نورانی‌ای گفتیما! خودمان که خیلی خوشمان آمد!