آخرین درس از کتاب زندگی یک معلم

این داستان مسلم سالاری است، دبیر ۴۱ ساله‌ای که سال‌ها در بشاگرد پای تخته ایستاد و از شعر و واژه‌ها گفت، اما سرنوشت او را از مدرسه به تخت بیمارستان کشاند.جایی که آخرین درس زندگی‌اش نه در کلاس درس، بلکه در اهدای اعضای بدنش به دیگران بود.

پایان ناگهانی زندگی

زندگی آرام او در میانه شهریورماه امسال به‌یک‌باره تغییر کرد. ۲۴ شهریور سالجاری به دلیل ضایعه نخاعی در بیمارستان شهریار تهران تحت عمل جراحی قرار گرفت.

پزشکان امیدوار بودند که پس از عمل بار دیگر به زندگی عادی بازگردد، اما تقدیر مسیر دیگری را رقم زد. سه روز پس از عمل جراحی، وی دچار خونریزی مغزی شد. تلاش پزشکان برای نجاتش بی‌ثمر ماند و درنهایت به کما رفت. تلاش پزشکان برای بازگرداندن او بی‌ثمر ماند و درنهایت مرگ مغزی‌اش تأیید شد. خبری که خانواده‌اش را در شوک و اندوهی بزرگ فروبرد.

تصمیم بزرگ خانواده در اوج داغ

در میانه‌ی رنج و داغ سنگین، خانواده‌ای دست به انتخابی بزرگ زدند، انتخابی که اعضای بدن عزیزشان را به چراغ امیدی برای بیماران چشم‌انتظار تبدیل کرد.گاهی یک تصمیم در اوج اندوه، مرز میان مرگ وزندگی را جابه‌جا می‌کند، تصمیمی که پایان غم‌انگیز یک خانواده را به امیدی تازه برای چند بیمار نیازمند بدل کرد. خانواده سالاری رضایت دادند اعضای بدن مسلم به بیماران نیازمند اهدا شود تا زندگی او به شکلی دیگر ادامه پیدا کند.

تولدی دوباره برای بیماران نیازمند

صبح ۲۸ شهریورماه در بیمارستان سینای تهران، پزشکان عمل برداشت و پیوند اعضا را انجام دادند. دو کلیه و کبد این معلم بشاگردی به بیماران نیازمند اهدا شد، بیمارانی که شاید ماه‌ها و سال‌ها در صف انتظار پیوند چشم‌به‌راه بودند. با این بخشش، زندگی دوباره در وجود چند نفر جاری شد.

یاد و نامی که جاودانه شد

مسلم سالاری، متولد ۲۵ شهریور ۱۳۶۳، فارغ‌التحصیل ادبیات فارسی از دانشگاه دولتی زاهدان بود. او پنج سال از عمرش را وقف آموزش در بشاگرد کرد. شاگردانش هنوز صدای گرم او را به یاد دارند که از شعر حافظ و سعدی می‌گفت و امید را در دل‌ها زنده می‌کرد. گرچه دیگر در اول مهر در کلاس‌های بشاگرد حاضر نخواهد شد، اما نام و یاد او در ذهن شاگردان و در بدن بیماران پیوند شده جاودانه خواهد ماند. آخرین درس او، درسی از ایثار و بخشش بود؛ درسی که هیچ‌وقت فراموش نخواهد شد.

روزنامه صبح ساحل