سندرم کافه و بحران خوش‌باشی در زندگی‌های بی‌افق

کافه به پناهگاه فرسودگان بدل شده است. جایی که آدم‌ها از سنگینی مسائل حل‌نشده‌ی اقتصادی، از فروبستگی و بی‌اعتمادی به آینده و حتی از شکست رؤیاهای شخصی، به آن پناه می‌آورند. کافه‌نشینی در ظاهر نشانه‌ی مدرنیته است، اما در واقع، شبیه جزیره‌های کوچک فراموشی در دریای ناامیدی است. گفتگوها اغلب تکراری‌اند: کمی سیاست، اندکی فلسفه، چند خاطره عاشقانه و نهایتاً سلفی‌های رنگارنگ برای شبکه‌های اجتماعی. همه چیز به سطح آمده و عمق تهی شده است.

از دل همین وضعیت است که می‌توان به «بحران خوش‌باشی» رسید. جامعه‌ای که در ظاهر پر از شادی‌های کوچک است، اما این شادی‌ها بیشتر شبیه «ماسک» است تا «معنا». مهمانی‌ها، پارتی‌ها، گردش‌های کوتاه، موسیقی زنده در رستوران‌ها، خریدهای لوکس و عکس‌های اینستاگرامی، همه و همه نشانه‌های جامعه‌ای هستند که شادی‌اش از فراموشی امروز می‌آید. وقتی لذت، فقط مُسکن اضطراب باشد، خود به بحران بدل می‌شود: لذت کوتاه - سرخوردگی - بازگشت به لذت کوتاه. چرخه‌ای بی‌پایان، فرساینده و بی‌ثمر.

جامعه بدون امید، جامعه‌ای است که افق‌های بزرگ را از دست داده است.

در آن، سیاست در افق‌سازی کم‌توان شده است، اقتصاد توان امنیت‌بخشی ندارد و فرهنگ از آفرینش معنا تهی شده است. نتیجه‌اش، گسترش مهاجرت، افسردگی، بی‌اعتمادی و کناره‌گیری جمعی است. مردمانی که به «زندگی در لحظه» پناه می‌برند، اما این لحظه آن‌قدر شکننده است که حتی یک قبض آب یا یک خبر تلخ، می‌تواند تمامش را درهم بشکند.

در این میان، باید از خود بپرسیم: جامعه‌ای که امیدش را از دست بدهد، آیا می‌تواند روی پای خود بایستد؟ اگر آینده‌ای متصور نباشد، آیا کافه‌ها و مهمانی‌ها می‌توانند معنای زیستن را بازسازی کنند؟ یا این خوش‌باشی موقت، فقط تأخیری بر فرارسیدن بحران نهایی است؟

امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه ما نیازمند بازتعریف امید است. امید نه

به معنای خوش‌خیالی، که به معنای چشم‌اندازی جمعی برای تغییر. اگر این افق ساخته نشود، سندرم کافه و بحران خوش‌باشی تنها به نشانه‌های آشکارِ یک فروپاشی آرام بدل خواهند شد؛ فروپاشی جامعه‌ای که شادی می‌کند، اما نمی‌داند چرا باید شاد باشد.