دوزبانه بودن کودک،دغدغه اصلی والدین ایرانی در مهاجرت

یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های والدین ایرانی در مهاجرت، مسئله زبان فرزندانشان است. در این میان، بسیاری از والدین نگران آن هستند که فرزندشان نتواند فارسی صحبت کند یا به‌مرور این زبان را فراموش کند.این نگرانی‌ها بی‌دلیل نیست. در محیطی که مدرسه، دوستان، رسانه و حتی بازی‌ها به زبان دیگر است، زبان فارسی به‌راحتی در حاشیه قرار می‌گیرد. برخی کودکان حتی پس از چند سال زندگی در کشور جدید، دیگر تمایلی به صحبت کردن به فارسی ندارند یا آن را «زبان سخت» می‌دانند. این موضوع می‌تواند برای والدین دردناک باشد؛ مخصوصاً زمانی که کودک نمی‌تواند با پدربزرگ و مادربزرگ یا اقوام در ایران ارتباط برقرار کند.

والدین در چنین شرایطی اغلب احساس دوگانگی می‌کنند. از یک‌سو می‌خواهند فرزندشان به زبان غالب محیط مسلط باشد تا در جامعه جدید موفق شود و از سوی دیگر، دل‌نگران از بین رفتن هویت فرهنگی و زبانی او هستند. بنابراین می‌توان گفت بهترین سن برای یادگیری زبانی غیر از زبان مادری بین 7تا8 سالگی است یعنی هنگامی که کودک حداقل بتواند عباراتی را بخواند و بنویسد.

بعضی‌ از والدین تلاش می‌کنند با فارسی صحبت کردن در خانه، دیدن فیلم و انیمیشن فارسی به تقویت زبان فارسی کودک بپردازند که در برخی از موارد با مقاومت کودک روبرو می شوند. زیرا در محیطی که زبان فارسی برای آنها کاربردی ندارد و تمامی دوستان و همسالان آنها به زبان کشور خودشان صحبت می کنند، کودک نیازی به یادگیری نمی‌بیند. در چنین مواردی بهتر است والدین از فشار و یا ایجاد تنش در خانه پرهیز کنند و با روش‌های خلاقانه‌تری مانند قصه‌گویی، بازی، شعر، موسیقی یا تماس منظم با اقوام فارسی‌زبان ، این روند را لذت‌بخش‌تر کنند.

والدین بدانند آنچه مهم است، ایجاد تعادل است. فرزندی که بتواند هم زبان کشور میزبان را به‌خوبی یاد بگیرد و هم زبان مادری خود را حفظ کند، از نظر ذهنی، فرهنگی و ارتباطی در موقعیت بهتری قرار می‌گیرد. برای رسیدن به این هدف، والدین باید با صبر، حمایت عاطفی و برنامه‌ریزی مناسب، مسیر یادگیری زبان را برای کودکشان هموار کنند.

روزنامه صبح ساحل