پیروزی دیپلماتیک مسکو در آلاسکا

حذف سلطه غرب در عرصه دیپلماسی

پوتین با هوشمندی میز مذاکره را به فضایی یکجانبه تبدیل کرد؛ جایی که اوکراین و متحدان اروپایی آن که پیشتر نقش کلیدی در تحریم ها و حمایت نظامی از کییف داشتند عملاً از تصمیم‌گیری حذف شدند. این اقدام نه تنها موضع غرب را تضعیف کرد، بلکه نشان داد روسیه می‌تواند بدون نیاز به رضایت اروپا، مستقیم با آمریکا به چانه زنی بپردازد. انتخاب آلاسکا منطقه ای نزدیک به روسیه و دور از نفوذ اروپا نیز نمادین بود: پایان سلطه بلامنازع غرب در دیپلماسی بین المللی.

وی در ادامه افزود: استقبال گرم ترامپ از پوتین با فرش قرمز و پرواز جنگنده‌های آمریکایی اگرچه ظاهری تهدیدآمیز داشت، اما در عمل به کرملین فرصت داد تا خود را به عنوان یک قدرت برابر با واشنگتن معرفی کند. پوتین با لبخندی پیروزمندانه در کنار ترامپ ظاهر شد، در حالی که پیام اصلی او به جهان این بود: «غرب نمی‌تواند بدون روسیه به راه حلی پایدار برسد». حتی تغییر فرمت مذاکرات از دونفره به سه جانبه (با حضور وزیران خارجه دو کشور) نیز نشان داد مسکو بر خلاف گذشته، نه به عنوان یک طرف شکست خورده، بلکه به عنوان شریکی با اهرم فشار حاضر شده است.

حذف اوکراین از مذاکرات؛ کاهش حمایت آمریکا

ممبینی با بیان اینکه اگر چه ترامپ ادعا کرد برای «صلح» مذاکره می کند افزود: آمریکا عملاً با پیشنهاد تبادل اراضی در اوکراین بدون مشورت با کییف دست پوتین را برای تثبیت دستاوردهای نظامی روسیه باز گذاشت. تأکید او بر اینکه «اوکراین باید خودش تصمیم بگیرد» در حالی صورت گرفت که زلنسکی حتی به اجلاس دعوت نشده بود و این نشان‌هایی از کاهش حمایت آمریکا از کییف و تمایل به مصالحه با مسکو است.

این کارشناس مسائل بین‌الملل ضمن اشاره به واکنش‌های خشمگینانه اوکراینی‌ها و رهبران اروپایی به این نشست از جمله اظهارات زلنسکی که آن را «پیروزی شخصی پوتین» خواند گفت: این واکنش‌ها گواهی بر این واقعیت است که غرب در موضع ضعف قرار گرفته است. پوتین با مهارت از شکاف میان آمریکا و اروپا استفاده کرد و ثابت کرد حتی بدون امضای توافق رسمی می تواند هزینه های سیاسی و اقتصادی غرب را افزایش دهد.

سخن پایانی

ممبینی در پایان افزود: این دیدار تاریخی نشان داد روسیه دیگر بازیگر منفعل صحنه جهانی نیست. پوتین با مدیریت هوشمندانه بحران اوکراین و استفاده از اختلافات غرب، مرکز ثقل قدرت را به شرق منتقل کرده است. اگر غرب بخواهد به رویای هژمونی خود ادامه دهد، باید بپذیرد که از این پس نه تحریم ها، نه حمایت‌های نظامی و نه دیپلماسی یکجانبه کارساز نخواهد بود. آلاسکا تنها یک نقطه عطف نبود، آغاز فصل جدیدی در روابط بین الملل بود که در آن روسیه تعیین کننده قواعد بازی است.