فریاد خاموش کشاورزان

این کشاورز در ادامه گفت و گو با خبرنگار صبح ساحل افزود: قیمت محصولات به‌قدری کاهش یافته که حتی هزینه‌های اولیه مثل دستمزد کارگران و خرید کارتن‌های بسته‌بندی نیز تأمین نمی‌شود. در حال حاضر هر کارتن بسته‌بندی هزینه‌ نسبتاً بالایی دارد و دستمزد کارگران فصلی نیز قابل توجه است. با توجه به اینکه محصول را با قیمت بسیار پایین از ما خریداری می‌کنند برداشت آن نه‌تنها سودی ندارد بلکه زیان‌بار نیز است. از این رو بسیاری از کشاورزان تصمیم گرفته‌اند برداشت را متوقف کرده و محصولات را به حال خود رها کنند چرا که در این شرایط رها کردن زمین‌ها از برداشت محصول کم‌هزینه‌تر است.

وی ادامه داد: در شرایطی که قیمت خرید محصولات از کشاورز خیلی کم است ادامه کار تنها منجر به زیان بیشتر خواهد شد. فصل برداشت فلفل و بادمجان نهایتاً تا ۱۵ اردیبهشت ماه ادامه دارد و بسیاری از کشاورزان به امید بهبود قیمت تا آخرین روزها دست نگه داشته بودند. اما حالا دیگر امیدی نمانده و زمین‌ها را به امان خدا رها کرده‌اند.

صحبت‌های این کشاورز بیانگر این است که مسئله اصلی فعالان بخش کشاورزی در هرمزگان، نه کمبود منابع آبی، بلکه نابسامانی بازار و نبود صرفه اقتصادی در فروش محصولات است. مشکلی که در روستای سرخون مشاهده می‌شود فقط یک نمونه از وضعیتی گسترده‌تر در کشاورزی کشور است. آمارها نشان می‌دهد استان هرمزگان یکی از قطب‌های کشاورزی زمستانه در کشور است. محصولاتی مانند فلفل، گوجه‌فرنگی، بادمجان و خیار در این منطقه تولید می‌شوند و نقش مهمی در تأمین نیاز بازار داخلی و حتی صادرات دارند. اما بدون حمایت، کشاورزان انگیزه‌ای برای ادامه کار نخواهند داشت.

کشاورزی در هرمزگان با این همه ظرفیت نیازمند یک نگاه تازه است. اگر امروز مزارع به حال خود رها شوند فردا زمین‌هایی که می‌توانند تولیدکننده امنیت غذایی باشند به بیابان تبدیل خواهند شد.

برای نجات کشاورزی در هرمزگان لازم است مسئولان با نگاهی جدی‌تر وارد عمل شوند. کشاورزان نیاز به حمایت واقعی دارند. از تضمین خرید محصولات گرفته تا تسهیلات بانکی، کاهش هزینه‌های تولید و ایجاد زیرساخت‌هایی مثل سردخانه و صنایع تبدیلی. اگر مسئولین به‌موقع وارد شوند و برنامه‌ریزی درستی داشته باشند هنوز می‌توان امید داشت که زمین‌های کشاورزی منطقه دوباره جان بگیرند و کشاورزان با انگیزه به کار خود ادامه دهند.