پارازیت‌های مذاکره

بحث مخالفت این جناح سیاسی در ایران از جایی مهم می‌شود که آن‌ها از موقعیت بسیار مناسبی برای رساندن پیام و مواضع خود در محیط بین‌المللی برخوردارند. صدا و سیما، روزنامه کیهان و قرار داشتن در مناصب بسیار مهم از جمله نماینده مجلس شرایط را به خوبی برای تحقق اهداف‌شان مهیا کرده است. ابراز این مخالفت‌ها به صورت رسمی درحالی است که رهبر انقلاب به عنوان مشخص کننده سیاست‌های کلی نظام، در جریان روند مذاکرات حضور دارند که ارسال پیام به رئیس‌جمهور روسیه از جمله موارد قابل استناد برای اثبات این موضوع است. پس از این اتفاق می‌توان نتیجه گرفت مذاکرات با یک تعامل ملی در سطح نظام در حال انجام است.

مواضع دولت نیز در مذاکره به صورت کامل مبتنی بر تصمیمات مقام معظم رهبری در حال انجام است. وزیر امور خارجه تاکید کرده نسبت به حسن نیت طرف مقابل دچار تردید هستیم اما در صورت نشان دادن اقدامات عملی از سوی آن‌ها امکان دستیابی به توافق وجود دارد.

رئیس جمهور پزشکیان نیز تاکید کرده است برنامه‌های دولت بر اساس رسیدن به توافق لزوما تنظیم نشده اما خواستار رفع تنش و صلح هستیم. این مواضع دولت نشان می‌دهد آن‌ها در تعامل کامل با ارکان نظام در حال حرکت هستند که می‌تواند از اقدامات مثبت دولت در راستای تحقق اهداف خود در حوزه سیاست خارجی باشد.

تاکید بر بی‌اعتمادی غربی‌ها واقع‌بینانه نیست

مسئله مهمی که مخالفان مذاکره و توافق مطرح می‌کنند بحث بی‌اعتمادی به آمریکا است. سوال اساسی که می‌توان از آن‌ها پرسید این است که آیا تنها ایران با ایالات متحده و کشور‌های غربی توافق می‌کند و آیا کشور‌های دیگر با وجود چنین مسائلی به توافق با این کشور‌ها نرسیده‌اند؟ آیا نسبت به اغلب کشور‌های دنیا در محیط بین‌الملل بدعهدی صورت می‌گیرد؟ اگر بخواهیم نگاه واقع بینانه‌ای داشته باشیم چنین مسئله وجود ندارد. اغلب کشور‌های دنیا با قدرت‌های بزرگ پیمان‌های اقتصادی، سیاسی و امنیتی دارند و از مزایای این پیمان‌ها بهره می‌برند. به عنوان نمونه تاریخی می‌توانیم به متغیر بین‌الملل در توسعه برخی از کشور‌های شرق و جنوب شرق آسیا اشاره کنیم‌. آن‌ها در زمانی که جهان درگیر جنگ سرد میان آمریکا و شوروی بودند با بهره‌گیری از روابط خوب با آمریکا و غرب به توسعه دست پیدا کردند. حتی چین نیز با تنش‌زدایی با غرب مسیر رشد و توسعه خود را آغاز کرد.بنابراین استدلال مخالفان داخلی یا همان دلواپسان چندان با واقعیت منطبق نیست. ما باید راه‌حلی برای برون رفت از شرایط تحریمی حاکم بر کشور پیدا کنیم.

تاکید بر بی‌اعتمادی و پیمان‌شکنی طرف مقابل نمی‌تواند بهانه خوبی باشد و منافع ملی ایران را تامین کند.

اظهار مخالفت تندور‌های داخلی با وجود مخالفان به مراتب تندورتر خارجی از جمله راست‌گرایان افراطی رژیم صهیونیستی می‌تواند چالش برانگیز باشد.

مخالفان خارجی توافق بدون شک از مواضع این جناح سیاسی در ایران استفاده می‌کنند تا روند مذاکرات را با اختلال مواجه کنند‌. برای کاهش اثرات منفی این اتفاق لازم است وفاق ملی به صورت گسترده در نظام سیاسی و رسانه‌های کشور حکم فرما شود‌ تا در بتوان در شرایط فعلی برای تحقق منافع ملی به نتیجه مثبت دست پیدا کنیم‌.