افزایش ناگهانی حق بیمه میگو، پرورش‌دهندگان را دل‌سرد کرده است

با آغاز سال زراعی جدید، افزایش چشمگیر نرخ بیمه میگوی پرورشی نگرانی‌های زیادی در میان پرورش‌دهندگان ایجاد کرده است. نرخ بیمه برای هر قطعه میگو که سال گذشته ۲۳ هزار تومان بود، امسال به حدود ۴۲ هزار تومان رسیده؛ افزایشی ۸۰ درصدی که با استقبال بسیار کم بهره‌برداران روبه‌رو شده است.

این موضوع در نشست شورای گفت‌وگوی دولت و بخش خصوصی در اتاق بازرگانی هرمزگان بررسی شد. در این جلسه، نمایندگان صنعت آبزی‌پروری، اتحادیه آبزیان، مسئولان بیمه و شیلات استان حضور داشتند و نظرات خود را درباره دلایل و پیامدهای این افزایش مطرح کردند.

توشنی، نماینده صندوق بیمه کشاورزی استان ، درباره دلایل افزایش نرخ گفت: در سال گذشته، میزان خسارت‌های پرداختی به پرورش‌دهندگان میگو بسیار بیشتر از حق بیمه دریافتی بود. ما ۱۲۰ میلیارد تومان خسارت پرداخت کردیم، در حالی که فقط ۲۸ میلیارد تومان حق بیمه دریافت شده بود. همین موضوع باعث شد نرخ‌ها بازنگری شوند.

اما این توضیح برای بسیاری از حاضران قانع‌کننده نبود. مرادی، رئیس اتحادیه آبزیان استان، انتقاد کرد که نباید فقط یک محصول مبنای محاسبه ریسک بیمه باشد. او گفت: در سایر محصولات مثل گندم و جو، خسارات از محل حوادث طبیعی مانند سیل یا آتش‌سوزی جبران می‌شود، اما در حوزه میگو، با چنین خطراتی مواجه نیستیم. نگاه تک‌محصولی منصفانه نیست.

از سوی دیگر، مسعود بارانی، مدیرکل شیلات هرمزگان، نیز با بیان اینکه برنامه‌ریزی لازم برای بیمه کردن لاروها انجام شده بود، گفت: ما طراحی سامانه پایش را انجام داده بودیم تا هیچ لاری بدون بیمه از مراکز خارج نشود. قرار بود تعرفه بیمه ۷ هزار تومان باشد، و با همین نرخ، نزدیک به ۸۰ درصد لاروها بیمه می‌شدند. اما ناگهان تعرفه به ۴۲ هزار تومان افزایش یافت که هزینه تولید را به‌شدت بالا می‌برد. این موضوع باعث شد مراکز تکثیر از همکاری صرف‌نظر کنند، چون دیگر صرفه اقتصادی نداشت.بارانی تأکید کرد که در ابتدا، بیمه برای بهره‌برداران الزامی شده بود و مورد پذیرش قرار گرفت، اما افزایش ناگهانی نرخ، اجرای برنامه را با مشکل روبه‌رو کرد. او خواستار مکاتبه برای بازنگری فوری در تعرفه‌ها شد و پیشنهاد کرد تا زمان انجام بررسی‌های کارشناسی، بیمه با همان نرخ و شرایط غرامت پیشین اجرا شود تا زمان طلایی فصل پرورش میگو از دست نرود.

کارشناسان حاضر در نشست نیز به مشکلاتی همچون تأخیر در پرداخت خسارات (بین ۳۵ تا ۴۰ روز) و اختلاف در تشخیص زمان بروز بیماری‌ها اشاره کردند و این موارد را از عوامل اصلی کاهش اعتماد پرورش‌دهندگان به بیمه دانستند.