شما نمی‌توانید همه را خوشحال کنید

تلاش غیرممکن برای تایید

از سنین جوانی، اهمیت دوست داشتنی بودن و دوست داشته شدن را به ما آموخته‌اند. این آموزه در صورتی که با اصرار و تاکید زیاد همراه باشد، می‌تواند با افزایش سن به یک تلاش مداوم برای تأیید تبدیل شود، چه از طرف همسالان، خانواده یا همکاران. با این حال، حقیقت آشکار است: تلاش برای خوشحال کردن همه مانند تعقیب سراب در بیابان است. تحقیقات در روانشناسی نشان می‌‎دهد که تمایل ما برای راضی کردن دیگران از نیازهای عمیق اجتماعی و ترس از طرد شدن ناشی می‌شود. با این حال، اولویت قرار دادن مداوم شادی دیگران بر شادی خود می‌تواند به استرس، اضطراب و از دست دادن هویت شخصی منجر شود، یعنی هزینه‌هایی هنگفت برای هدفی که در نهایت دست یافتنی نیست. برای لحظه‌ای تنوع محض ترجیحات و عقاید انسانی را در نظر بگیرید. چیزی که یک نفر را خوشحال می‌‍کند، ممکن است دیگری را عصبانی کند. برخی از قطبی‌ترین چهره‌های تاریخ یعنی هنرمندان، رهبران و متفکران از جانب عده‌ای به شدت مورد انتقاد قرار گرفته‌اند و از طرف گروهی دیگر عمیقا مورد تحسین قرار گرفته‌اند. این دوگانگی نشانه واضحی است که اختلاف نظر بخشی طبیعی از تعامل انسانی است. بنابراین شما هرگز نمی‌توانید به گونه‌ای رفتار کنید که برای همه رضایت بخش به نظر برسد. به عنوان مثال، یک سناریوی ساده مانند انتخاب یک فیلم برای گروهی از دوستان را در نظر بگیرید. برخی ممکن است عاشق یک تریلر دلخراش باشند در حالی که برخی دیگر یک کمدی سبک عاشقانه را ترجیح می دهند. این مثال کوچک حقیقتی گسترده‌تر را منعکس می‌کند: غیرممکن است که سلایق و ترجیحات همه را با هم هماهنگ کنیم.

آیا تمایل دارید نیازهای دیگران را در مقابل نیازهای خود قرار دهید؟

ممکن است احساس کنید که باید اکثر وظایف را در خانه، محل کار یا در روابط به عهده بگیرید تا دیگران را خوشحال کنید یا به شما از دید مثبت نگاه کنند. این میل به رفتار مطابق با الگوهای خوشایند مردم به احتمال زیاد منجر به صرف نظر از دادن زمان کافی برای استراحت می‌شود و در نتیجه شما را از نظر ذهنی، فیزیکی و عاطفی تخلیه می‌کند. به طور کلی، برای شما منطقی است که گاهی نیازهای دیگران را در مقابل نیازهای خود قرار دهید، اما اگر این تنظیمات پیش فرض شما باشد، می تواند شما را از درخواست کمک یا مراقبت از خود در زمانی که واقعاً نیاز دارید، باز دارد. برای بررسی این الگوی رفتاری در خود، زمانی را در نظر بگیرید که احساس ناراحتی می‌کردید، زیرا باید از شخص دیگری کمک بخواهید. چه چیزی باعث شد که احساس ناراحتی کنید؟ وقتی فکر می‌کردید ممکن است آن شخص را ناراحت کنید، چه احساسات منفی را تجربه کردید؟ چه چیزی باعث شد که تصور کنید طرف مقابل احساس ناراحتی می‌کند؟ چه تجاربی داشته‌اید که باعث شده در درخواست کمک احساس منفی داشته باشید؟ چه تجربیاتی به شما آموخته است که باید از کمک خواستن از دیگران اجتناب کنید؟

این احتمال وجود دارد که شما، شاید از سنین جوانی، یاد گرفته باشید که وقتی خودتان مسائل را حل و فصل می‌کنید، مردم به شما پاسخ مثبتی می‌دهند و بیشتر به شما اعتماد می‌کنند. این تجربیات احتمالاً باورهای شما را تقویت کرده است که هر چه کمتر از دیگران کمک بخواهید، آدم بهتری هستید. به طور کلی، مردم تمایل دارند احساس کنند دیگران به آن‌ها نیاز دارند. این بدان معنی است که آن‌ها می خواهند دیگران را حمایت کنند و نشان دهند که افرادی دلسوز هستند. اگر احساس کنیم نمی‌توانیم اجازه دهیم دیگران به ما کمک کنند، ممکن است در نهایت احساس کنند که به آن‌ها نیازی ندارند. اکنون، مطمئناً سطوحی برای درخواست کمک وجود دارد که اغلب بر اساس قدرت و نزدیکی رابطه سنجیده می‌شود. به عنوان مثال، احتمالاً از یک دوست جدید برای همراهی در جابه‌جایی منزل کمک نمی‌خواهید. با این حال، به طور کلی، بسیاری احتمالاً از حمایت شما با اعمال مهربانانه خوشحال خواهند شد.

سلامت رابطه خود را بررسی کنید

اگر در هر نوع رابطه‌ای هستید که به طور مداوم نگران این هستید که کسی شما را به دلیل درخواست کمک یا عمل نکردن مطابق خواسته‌هایش، با دید منفی ببیند، ممکن است نشانه ای از این باشد که در یک رابطه ناسالم هستید. این موضوع می‌تواند در ارتباط با یکی از اعضای خانواده، یک شریک یا یک همکار باشد. اگر هنگامی که شما درخواست کمک می‌کنید، دیگران به طور مداوم به شما پاسخ منفی می‌دهند یا اگر به روشی متناقض پاسخ می‌دهند، این موضوع احتمالاً بیشتر به آن‌ها مربوط می‌شود تا به شما. از خود بپرسید، انتظار دارم فردی با ذهنیت سالم چگونه به این درخواست پاسخ دهد؟ آن‌ها چه درخواست را بپذیرند چه خیر، احتمالاً انتظار دارید که فردی با ذهنیت سالم به روشی مهربانانه و یا متفکرانه پاسخ دهد.

دیدگاه خود را تغییر دهید

اغلب اوقات ما بیشتر از خودمان انتقاد می‌کنیم تا دیگران. ممکن است خودمان را با این فکر تحت فشار بگذاریم که باید دیگران را خوشحال کنیم و این وظیفه ماست که احساس دیگران را تغییر دهیم. اما، تنها احساسات فردی که شما 100% مسئول آن هستید یا می توانید امیدوار باشید که کنترل آن را داشته باشید، متعلق به خودتان است. ما نمی‌توانیم تجارب درونی دیگران را کنترل کنیم و فشار آوردن به خود برای انجام این کار غیر واقعی و غیرمنصفانه است. هنگامی که خود را برای چیزی سرزنش می‌کنیم یا در درخواست کمک تردید داریم، اغلب می‌تواند مهم باشد که از دیدگاه خود خارج شویم و بپرسیم: "اگر شخص مقابل چنین شک و تردیدهایی را تجربه می‌کرد، به او چه می‌گفتم؟" به احتمال زیاد آن‌ها را مورد انتقاد یا شرمساری قرار نمی‌دادید. به طور خلاصه، شما نمی‌توانید همه را خوشحال کنید و البته مجاز به درخواست کمک هستید. اگر از دیگران پاسخ‌های منفی دریافت می‌کنید، به این فکر کنید که چگونه ممکن است بیشتر از شما به خود آن‌ها مربوط باشد. از تمرکز بر خود خارج شوید و به این فکر کنید که چگونه از یک فرد سالم انتظار دارید به یک درخواست پاسخ دهد.