فاتحه وفاق در مناطق آزاد

در دو منطقه آزاد قشم و کیش به‌عنوان قدیمی‌ترین و اصلی ترین مناطق آزاد کشور اتفاقات نادری را شاهد بودیم. با انتخاب «محمد جعفر کبیری» در کیش اندک بارقه امیدی برای تغییر مثبت در این جزیره احساس شد. جوانی که سابقه معاون وزیر و عضویت در هیات مدیره کیش در دولت دوازدهم را یدک می‌کشید اما این امید خیلی زود به یاس بدل گردید. انتصاب‌های اخیر کبیری موجب دلسردی فعالان و کارشناسان شد  و موجی از انتقاد را به سمت وی گسیل کرد. تاکنون هیچ خبری مبنی بر استفاده از نیروی‌های بومی، متخصص و توانمند هرمزگان نیست. گویی کبیری درباره گفتمان وفاق دولت پزشکیان و به‌کارگیری جوانان به خوبی تفهیم نشده است.  سوی دیگر در منطقه آزاد قشم اوج کار و تلاش را شاهد هستیم. سودای ابقا در پست موجب شده مدیرعامل منطقه آزاد قشم در چند ماه اخیر به اندازه سه سال مدیریتش فعال شود و برای ماندن، هر کاری کند. شواهد گویای این است که این مسئول در  یک ماه اخیر به‌جای حضور در محل خدمتش یعنی جزیره قشم بیشتر در تهران به‌دنبال واسطه و گرفتن وقت جلسه از افراد موثر برای ابقای خود بوده  است. از ملاقات با وزیر اقتصاد تا ملاقات با رییس جمهوری که البته در این مورد ناکام ماند. اما شنیده‌ها حاکی از آن است که پیگیری‌ها و لابی‌های مدیرعامل منطقه آزاد، برای رسیدن به هدف خود یعنی ابقا تاحدودی موفق بوده است. سوالِ  جامعه محلی، بازاریان و پرسنلی که از تغییرات و جابجایی‌های غیر کارشناسی و سفارشی به ستوه آمدند {به عنوان مثال فقط در یکی از شرکت‌های زیر مجموعه طی هشت ماه گذشته چهار مدیر حکم گرفته‌اند}  این است که با رای به دکتر پزشکیان به تغییر رای دادندو حتی اگر کارنامه متوسط رو به ضعیف و حاشیه‌های زیاد برخی معاونین این مدیر را فاکتور بگیریم، آیا کسی که برای ماندن چنین پافشاری می‌کند؛ آدم واسطه می‌کند؛ امضا جمع می‌کند و محل خدمت خود را برای لابی گری و  ابقای خویش رها می‌کند و از همه مهم‌تر مردم اورا نمی‌خواهند، برای ابقا در یکی از مستعدترین مناطق آزاد مناسب است؟برخی مدیران باید بدانند که وقتی با دولتی روی کار می‌آیند و طیف سیاسی مشخصی دارند و در انتخابات هم علنا از کاندیدای رقیب و نزدیک دیدگاه خود حمایت می‌کنند؛ وقتی مردم به تغییر رای می‌دهند نباید در برابر تغییر پافشاری کنند.