بهبود معیشت، کمترین حق ایستادگی مردم

در روزگاری که جهان در تلاطم تصمیم‌های بزرگ و سرنوشت‌ساز به سر می‌برد، نام ایران بار دیگر در میان معادلات پیچیده سیاست و دیپلماسی برجسته شد.نامی که نه با هیاهو، بلکه با صبوری، ایستادگی و عقلانیت تاریخی خود، معنا یافته است. بالاخره پس از کش و قوس‌های فراوان و تلاش ممتد میانجی‌گران، توافق‌نامه بین ایران و آمریکا نهائی شد و تقابل نظامی جای خود را به گفتگو و دیپلماسی داد. دشمنان آمریکایی و اسرائیلی که فکر می‌کردند بعد از شهادت قائد شهید و فرماندهان نظامی کار ایران تمام است و در رویاهای خود ایران آینده را وابسته و در اردوی خود می‌دیدند بعد از مقاومت جانانه ملت و شجاعت بی‌مانند نیروهای مسلح و تدبیر رهبر معظم انقلاب، دولت، شورای عالی امنیت ملی و ارکان نظام به اقتدار ایران اذعان کردند و مجبور به گفتگو و پیمودن راه دیپلماسی شدند. گرچه روزها و ماه‌هایی بر این سرزمین گذشت که فشارها، محدودیت‌ها و سختی‌های اقتصادی بر زندگی مردم سنگینی کرد، اما در دل همین سختی‌ها، نشان داد: قامت استوار ملت ایران در برابر دشواری‌ها خم نمی‌شود و نمی‌شکند و بیگانگان نمی توانند بر این مردم شجاع سیطره یابند. مردمی که با وجود تنگناها، امید را در خانه‌های خود زنده نگه داشتند و اجازه ندادند چراغ زندگی خاموش شود. در کنار این مردم، فرزندان این سرزمین در نیروهای مسلح و مدافع و حافظ امنیت کشور، در چارچوب وظایف خود، با استواری و آمادگی ایستادند. حضوری که در نگاه بسیاری از ناظران، بخشی از قدرت بازدارندگی و ثبات ملی ایران را شکل داده است. این ایستادگی، نه برای جنگ، بلکه برای حفظ امنیت و تمامیت سرزمینی بود. امنیتی که امروز زمینه‌ساز هرگونه گفت‌وگو و دیپلماسی است. در روزهایی که برخی از حذف و تضعیف ایران و برگرداندن این سرزمین به عصر حجر سخن گفتند و رؤیاهایی که، این سرزمین را در حاشیه تاریخ می‌خواستند. اما واقعیت، مسیر دیگری را رقم زد. ایران، نه تنها باقی ماند، بلکه در بزنگاه‌های حساس، نشان داد که هیچ اراده‌ای قادر نیست ملتی ریشه‌دار را از صحنه تاریخ حذف کند. اکنون اما، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، نه گذشته، بلکه آینده است. اگر دیپلماسی و میدان توانسته‌اند روزنه‌ای برای کاهش تنش‌ها و شکل‌گیری توافق‌ها بگشاید، انتظار طبیعی ملت، تبدیل این دستاوردها به بهبود ملموس در زندگی روزمره است. در سفره مردم، در اشتغال جوانان، در ثبات اقتصادی و در امیدی که باید دوباره در جامعه جان بگیرد. امروز بیش از هر زمان، مسئولیت سنگین بر دوش حاکمیت و ساختارهای تصمیم‌گیر قرار دارد. مسئولیتی که معیار آن نه در شعار، بلکه در عمل سنجیده می‌شود. مردمی که در سخت‌ترین شرایط در کنار کشور ایستادند، شایسته آن‌ هستند که ثمره این ایستادگی را در رفاه، عدالت و فرصت‌های برابر ببینند. تاریخ بارها نشان داده است که قدرت واقعی، نه در تهدید، بلکه در اعتماد مردم نهفته است. هیچ سرمایه‌ای پایدارتر از این اعتماد نیست. سرمایه‌ای که تنها با صداقت، کار جهادی، تدبیر اقتصادی و پاسخگویی مستمر حفظ می‌شود. امروز، اگر فصلی تازه در روابط و دیپلماسی گشوده شده، باید فصل تازه‌ای نیز در مدیریت داخلی آغاز شود. فصلی که عنوان آن چیزی جز امید و بهبود زندگی مردم نیست.